Religieus Genootschap der Vrienden

Aan de grenzen van Kroatië – Šid en Velika Kladuša

Door Charles Tauber

In de afgelopen paar maanden zijn we begonnen te werken met vrijwilligers die migranten helpen aan de grenzen van Kroatië. Šid ligt in Servië 30 km ten zuidoosten van Vukovar. Velika Kladuša en Bihač zijn in het noordwesten van Bosnië ongeveer vijf uur van ons.

De situatie voor de migranten in beide plaatsen is vreselijk. De omstandigheden in de kampen zijn onmenselijk. In het noordwesten van Bosnië worden de kampen gerund door de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM). In Šid worden ze gerund door overheidsorganisaties. In beide plaatsen zijn niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) vaak niet toegelaten, vooral diegenen die psychologische hulp verlenen worden geweerd. Migranten leven vaak in “squats” – kraakpanden en tentenkampen, dat wil zeggen op plaatsen waar de NGO’s die hen helpen, tenten of andere faciliteiten konden opzetten. Soms kunnen de NGO’s generatoren opzetten zodat ze licht kunnen krijgen en hun mobiele telefoon kunnen opladen. Lokale ziekenhuizen en artsen werken niet samen met de NGO’s, en dus krijgen de migranten vrijwel geen medische zorg. Elke nacht gaan migranten naar “the game” – “het spel”, dat wil zeggen, ze proberen de grenzen over te steken naar de EU. De squats worden geïnfiltreerd door smokkelaars, die machtsstructuren opzetten.

Foto SOS Team Kladusa, onderkomens van vluchtelingen

De organisaties waarmee we werken, dat is de No Name Kitchen in zowel Šid en Kladuša, en het SOS-Team Kladuša, proberen voedsel, kleding en andere benodigdheden en wat eerste hulp te bieden. Niemand biedt psychologische hulp aan.

De meeste vrijwilligers hebben weinig opleiding of ervaring. Ze blijven ook niet lang – een paar weken of hoogstens een paar maanden. Ze voelen zich natuurlijk heel erg empathisch met de migranten, wat het voor beide partijen het nog erger maakt wanneer ze weggaan. Dit leidt ook tot ongepaste relaties. Zo raken de vrijwilligers snel opgebrand.

Foto No Name Kitchen Sid, vluchtelingen in de rij voor eten

De migranten zelf zijn erg getraumatiseerd door hun ervaringen in de regio’s van herkomst, van hun reizen en van hun ervaringen met ambtenaren. We hebben gehoord van en­kele mensen die het hebben meegemaakt, en van sommigen die zelfs asiel gekregen hebben, dat er vrijwel geen psychologische hulp is in de regio’s van de opvang in West-Europa.

We proberen de vrijwilligers en de migranten te helpen. We organiseren wekelijks een bijeenkomst met de vrijwilligers in Kladuša voor een soort groepstherapie. We spreken ook met de migranten zelf voorzover ze dat willen. We gaan wekelijks naar Šid en houden zonodig online sessies. Wij zien dit als ontoe­reikend, maar het is alles wat we kunnen doen. Onze financiële situatie is penibel want we hebben geen financiering na het einde van 2019. Bovendien zijn we maar met twee hulpverleners, alleen mijn collega Sandra Marić en ik. Mensen op beide plaatsen zijn blij met ons werk, omdat dit de enige hulp en aanmoediging is die ze krijgen.

“squat” – kraakpand waar migranten verblijven in Sid

Ons werk met de vrijwilligers is net als elke andere sessie van psychotherapie, individueel of in een groep. Dat betekent dat we naar hen luisteren en een veilige plek bieden waar ze alles kunnen zeggen. We geven ze een gevoel van vertrouwen, omdat dit regelmatig zal gebeuren, dat het een punt is waarnaar ze kunnen uitkijken. Over het algemeen doen we dit voor anderhalf tot twee uur per week. Als ze het nodig hebben of willen, kunnen ze ons elektronisch bereiken en plannen we een extra sessie. Regelmatig komen vrijwilligers naar ons toe met problemen bij het stellen van limieten. Ze raken erg betrokken bij migranten. Ze raken secundair getraumatiseerd, dat wil zeggen dat ze de trauma’s van de migranten overnemen. Ze voelen zich ook schuldig omdat ze de migranten niet meer kunnen helpen. De vrijwilligers vinden dat ze zeven dagen per week 24 uur per dag moeten werken. Ze geven zichzelf heel weinig zelfzorg. Dit is iets dat we ook hebben moeten leren. Ook komen ze met individuele psychologische problemen van de migranten. Dit werk is niet gemak­kelijk voor hen of voor ons. We hebben allemaal een objectieve externe stem nodig. Ik heb dat twee keer per week supervisie met een Welsh Quaker. De vrijwilligers zijn dankbaar dat iemand naar hen luistert. Helaas doen heel weinig mensen dat.

‘smartphones’ van migranten in Kladusa

We willen ook een oproep doen voor vrijwilligers voor Kladuša. Dat staat op onze website www.cwwpp.org. De hulp kan ook online zijn. Vooral als je Pashtu, Farsi, Arabisch of Frans spreekt, neem dan alsjeblieft contact met me op.

Omdat veel migranten smart­phones hebben, willen we online gespreksgroepen voor hen opzetten.

Posted on

De Profeet

Door Lucas de Groot

Was George Fox een profeet?

Een profeet is een persoon die boodschappen van een godheid doorgeeft. De tweede betekenis is visionair of toekomstvoorspeller, zoals Nostra­damus. Het Griekse woord propheteuo betekent: voorspellen, orakelspreuken verkondigen of profeteren.

Een Profeet of profetes spreekt (soms in trance) de boodschap uit die hij of zij ZELF van God verkrijgt. Ook kan de profeet na het contact met de godheid verslag uitbrengen van wat hem/haar door die godheid is opgedragen te zeggen aan haar geloofsgemeenschap.

Vaak wijst zo’n boodschap vermanend naar verkeerde handelingen in het verleden. En voorspelt wat er bij gevolg te doen staat en zal gebeuren als er niet gehandeld wordt zoals de godheid opdraagt via zijn profeet…

Profeten komen al in oude geschriften voor: Kleitabletten in Mesopotamië spreken van antwoordgevers of extatici…die boodschappen van de goden doorgaven aan de koningen.

De 3 wereldgodsdiensten spreken van profeten: In de Joodse Tenach wor­den zij zieners genoemd. Die spreekt ook over valse profeten, die claimden namens God te spreken, maar dit niet deden, zoals de Baälpriesters. Jezus waarschuwde voor hen. In de loop der tijd zijn er verscheidene geweest: De Amerikaan Joseph Smith bijv. had een opdracht gekregen van een engel om enkele heilige geschriften samen te stellen. Hij was daarmee de oprichter van de Mormonen.

De opdracht om profeet te zijn werd vaak als zwaar, doch onafwendbaar opgevat. Want vaak was de boodschap zeer waarschuwend.

In het nieuwe testament is Johannes de Doper een op Elia lijkend profetisch figuur terwijl Jezus als meer dan een profeet wordt beschouwd.

Het onderscheid tussen leraar en profeet was niet altijd even duidelijk.

Van zo’n 8000 mensen is bekend dat zij beweerden een profeet te zijn, die het woord van God sprak.

Zoals Lou de Palingboer die beweerde dat hij de wedergekeerde Christus was. Een onheilsprofeet is iemand die een ramp voorspelt. Een weer­profeet is iemand die het weer voorspelt.

George Fox

George Fox was geen profeet. Slechts een gevoelig mens die je nu als ziener zou kun­nen beschouwen, omdat hij alles in een nieuw helder liefdevol licht zag. Hij had eerst jarenlang de tijd genomen om in zijn eentje zichzelf en God diep te onderzoeken en te doorvoelen, om daarna consequent zijn eigen pad te kunnen bewandelen. God was in hem, wat wil je nog meer? Zo dichtbij! Zo nabij!

Geoffrey Nuttal beschreef George Fox in 1946:

He “walked cheerfully over the world in the power of the Lord,“ and he took on the beatings of his enemies so that their “hearts might grow gentle.”

Hij “wandelde opgewekt over de wereld in de kracht van God,” en hij onderging de slagen van zijn vijanden zo dat hun “harten zacht zouden kunnen worden”

Posted on

QCEA Zendbrief, maart 2019

Door Peter van Leeuwen

QCEA, dat ik vaak aanduid als ons Quakerteam in Brussel heeft een bestuursorgaan met Quaker vertegenwoordigers uit tien landen (de Algemene vergadering) die 2 x per jaar gehouden wordt. Aan het eind van anderhalve dag durende ‘wijdingsdienst voor zaken’ wordt ook een zendbrief opgemaakt, die ik vertaald en enigszins bewerkt heb.

Aan alle vrienden overal.

We kwamen bijeen in Brussel in een geest van vertrouwen in het werk en de toewijding van QCEA, maar ook zeer bewust van de toenemende uitdagingen voor Quaker-idealen in de Europese politiek.

Jude Kirton-Darling (moeder, Europarlementariër, Quaker) geeft een overzicht van de uitdagingen in de EU

Jude Kirton-Darling, een van de twee Quaker-Europarlementariërs, gaf ons een overzicht van deze uitdagingen en opende ons gesprek over hoe effectief te zijn in deze sfeer van valse informatie en separatisme. Brexit houdt velen bezig en we hebben nagedacht over het aanvankelijke Europese ideaal, te beginnen met de grote visie voor vrede en mensenrechten. De Europese Unie is niet het mislukte project zoals sommigen dat graag voordoen, maar bevindt zich in de aanloop naar de Europese verkiezingen in mei op een kruispunt We zien de noodzaak om Brexit te benoemen voor wat het is, en om door extreemrechts gefinancierde bewegingen, bedoeld om Europese cohesie te ondermijnen, aan de kaak te stellen.

Onze uitdaging is om een ander verhaal uit te werken en uit de dragen, om deze opzettelijke angstaanjagende en misleidende verhalen tegen te gaan. QCEA heeft een unieke stem in Brussel en daarbuiten. QCEA is in staat om brede verbanden te smeden tussen de burgermaatschappij en de Europese instellingen.

De Europese Raad is tegenwoordig dominanter dan de Commissie, waardoor beleid meer gepolitiseerd is geworden. Politieke samenwerking wordt tegelijktijdig bemoeilijkt door extremere politieke bewegingen aan de linker- en rechterkant van het Europese Parlement. Dit is op veel beleidsterreinen te merken, zoals bij de militaire uitgaven en migratiebeleid.

Het is hartverwarmend om het effec­tieve werk van QCEA op deze gebieden en met name thans in haar publicaties te zien. De nieuwe site ChooseRespect.eu is een initiatief dat middels Twitter-reacties helpt om haat zaaien tegen migrantgen aan te pakken, biedt feitelijke informatie om mythes te ontkrachten en biedt tips om online interactie in positieve zin om te buigen en zo de grote invloed van valse en bevooroordeelde informatie online tegen te gaan.

Zoals altijd, helpt de

Detentie van vluchtelingen kinderen

verscheidenheid aan “stille diplomatie” initiatieven in Quakerhouse de reputatie van QCEA verder op te bouwen als verschaffer van veilige en eerlijke ruimten. Dit betreft ook onze mensenrechten- en vredesprogramma’s. Onze netwerkactiviteiten en publicaties hebben hele positieve resultaten, maar we willen ook onze belangen­behartiging afstemmen op de snel veranderende en steeds meer afgescheiden politieke omgeving. Hoewel bijvoorbeeld onze rapporten over de detentie van kinder-migranten succesvol ontvangen werden, alsmede onze substantiële input in het EU-beleid inzake grensbeheer, groeit de afstand tussen ‘de mensen’ en de macht uitvoerders, en dat vergt veel tijd en werk om te overbruggen.

We zijn bezorgd dat we misschien maar een paar stukjes van de grootschalige, afbrokkelen­de sociale en politieke omgeving kunnen helpen verzachten.

Dit weekend hoorden we het tragische nieuws over de schietpartij in Christchurch in Nieuw-Zeeland en zien we het belang van mededogen en tolerantie bij het veroordelen van geweld­dadige aanvallen. Zijn onze goede alternatieve verhalen voldoende? Worden we voldoende gehoord? In tijden die de opkomst van het fascisme van de jaren twintig en de revolutionaire bewegingen van de late jaren 60 weerspiegelen, vatten we moed uit de geschiedenis van Quaker-betrokkenheid op die momenten en moedigen we aan dat deze verhalen worden gebruikt om de acties van een nieuwe generatie te ondersteunen. De stakingen van scholieren voor het klimaat op 15 maart zijn een enorm krachtig en positief voorbeeld van jongeren die verandering vormgeven.

We zijn trots op het werk van QCEA in dit afgelopen jaar en we stellen het op prijs dat ons programma kosten-effectiever en ambitieuzer blijkt dan van veel beter gefinancierde organisaties. We weten echter dat extra geld nodig is om dit belangrijke werk voort te zetten, in naam van alle Europese Vrienden. Een deel van de oplossing is het werk van supportgroepen in afzonderlijke landen. We hopen dat dit zal toenemen, en zal helpen bij onderzoek om de informatiestroom naar alle jaarvergaderingen te versterken en dat hun rol bij fondsen­werving wordt versterkt. We hebben manieren besproken waarop we als ambassadeurs in onze thuislanden en gemeenschappen het werk van QCEA kunnen blijven promoten.

Hoe kunnen we elkaar steunen en veerkracht tonen voor de lange weg? We moeten de waarheid aan de macht vertellen, maar ook vanuit liefde de macht aanspreken. We vragen vrienden overal om zich bij ons aan te sluiten en de uitdagingen aan te gaan waarmee we worden geconfronteerd.

OPROEP: mede vertalers gezocht! Met een klein clubje vertalers kunnen we veel goeds doen, zowel door het vertalen/bewerken van QCEA materiaal als van Woodbrookee materiaal wat voor kinderen gebruikt kan worden.

Posted on

Leven in opdracht

Van de Haagse Quaker dichters, Els: ‘reactie op raadgeving 27: Leef avontuurlijk’

Wat is de betekenis van mijn leven?
Waarom is het mij gegeven?
Heeft mijn leven enige zin?
Kreeg ik een opdracht in het begin?

Mag ik zelf de invulling bepalen
Voordat de dood mij weer komt halen?
Of is er een hogere macht
Die diep in de stilte op mij wacht
Die wel degelijk de zin van het leven bepaalt
Die zijn levensopdracht naar mij vertaalt
Die mij aangeeft hoe te handelen
Als ik op zijn wegen wil blijven wandelen
Die mij vrijelijk opent naar alle mensen
Om te luisteren naar hun wensen
Maar bij wie het niet gaat om aspiraties
Noch om wereldse prestaties,
Doch wel om door mijn Zijn uit te stralen
De Liefde die ik bij Hem mag halen.
Want uiteindelijk gaat het niet om daden
Maar om je innerlijke paden.
Zodat de lens waardoor je naar de wereld kijkt
Door zijn zuiverheid wordt geijkt.

Posted on

Van Dood naar Leven

Een reflectie op de bomaanslagen op Paaszondag

Door Bisschop Duleep de Chickera, Anglicaans bisschop van Colombo, Sri Lanka.

Onze oprechte deelneming

De tragedie van Goede Vrijdag keerde terug op Paaszondag toen de dood plot­seling tientallen christenen trof die gisteren het Festival des Levens vierden.

Onze condoleances en voortdurende mededogen moeten worden uitgebreid tot degenen van wie geliefden zijn weggerukt of gewond, op plaatsen die als veilig worden beschouwd. Ons verdriet en mededogen moet ook speciaal de families omringen van al die bezoekers van ons land die zijn omgekomen en gewond geraakt. Het spijt ons diep voor jullie verlies, in ons land van gastvrijheid.

Werk voor de mensen

De abrupte beëindiging van de paasdag-kerkdiensten op advies van de politie, was een sterke herinnering dat ons werk nog niet is voltooid. Het plechtig naar buiten komen van de mensen in twee of drietallen, symboliseerde enigszins dat dit werk nog niet is afgemaakt, maar nu bij de mensen van ons land ligt.

Failliete wetgevers

Dit komt omdat onze regeringsleiders en volksvertegenwoordigers niet langer in staat zijn om onze gemeenschappelijke bestemming op verantwoordelijke wijze te leiden. De meesten kunnen simpelweg niet anticiperen op conflicten en kunnen niet voor het algemeen welzijn werken; ze zijn te lang ondergedompeld geweest in eigenbelang. Weinig bestuurders kunnen empathie bieden aan de slachtoffers van deze misdaden en zelfs nog minder bestuurders hebben de mogelijkheid om de natie op te roepen om deel te nemen aan intro­spectie. Dat is op dít moment noodzaak. Het voorspelbaar opkomende spel van beschuldigingen, samen met het typerende in het openbaar politiek uitbuiten van menselijk leed, is ruim­schoots bewijs van dit faillissement.

Het potentieel van de mensen

De spontane reactie van medisch en paramedisch personeel, de politie en het leger en het volk bij het helpen van gewonden en stervenden, verdient lof. Dit gedrag is een heilig teken van het immense potentieel dat onze mensen hebben om grenzen te overschrijden en wonden te helen. Het geeft ook aan dat we onze hoogste menselijke status bereiken wanneer we partijagenda’s overstijgen. In ons werk van natievorming moeten we consequent voorkomen dat politieke leiders onze integriteit stelen en voor hun slinkse doelen aanwenden.

Een dag van nationale rouw en bezinning

Deze gruwelijke misdaden moeten worden veroordeeld in de naam van onze gemeenschappelijke mensheid. Maar met de veroordeling moeten we de bedoelingen weerstaan van de daders, die oog om oog, tand om tand zoeken. Het uitroepen van een dag van nationale rouw en bezinning, zal ons helpen deze taak op ons te nemen. Als op deze dag mensen van verschillende religieuze en seculiere overtuigingen publiekelijk samenkomen om solidariteit met de treurenden te tonen en zich af te vragen wat er mis is gegaan, zullen onze acties sterker zijn dan de intenties van de daders.

Als we uit deze crisis nu ook de tekenen van de tijd lezen en ons verenigen in voortgaande volksbewegingen die sociaal vertrouwen opbouwen en de dialoog kiezen als de beste methode om onze verschillen op te lossen, dan zullen we opstaan uit de as van de bomaanslagen op Paaszondag om een nieuw leven te beginnen.

Met vrede en zegeningen voor iedereen.

Bisschop Duleep de Chickera

Deze paasboodschap van Bisschop Duleep ontvingen we via Kees Nieuwerth die condoleances naar hem stuurde. Kees raakte bevriend met Bisschop Duleep die hij verscheidene keren heeft ontmoet bij bijeenkomsten van de Wereldraad van Kerken. Bisschop Duleep vroeg om voor Sri Lanka te bidden.

Posted on

Populisme in Europa en de Quakers

Griezelige ontwikkelingen in Europa, een rol voor Quakers!

Wat is de prijs van het populisme in Europa?

Tot nu toe ongeveer €56 miljard! Dit gaat de EU spenderen aan grensbewaking en aan militair onderzoek tijdens de komende 7-jarige budgetperiode. Als ’s werelds grootste hulpdonor en met een significante invloed op het wereldwijde commerciële en milieubeleid, heeft de EU een enorme invloed in mondiale aangelegenheden.

De afgelopen jaren zien we echter een kentering naar populisme en autoritair optreden bij veel lidstaten. Hierdoor komt de EU onder toenemende druk te staan om harder beleid te voeren bij zaken zoals migratie en grenscontrole. Dit is goed te merken in de werkdocumenten over het meerjarig financieel kader van het afgelopen najaar. De voorgestelde bestedingsplannen omvatten enorme stijgingen van de financiering voor grenscontrole en militair onder zoek, evenals dubieuze externe uitgaven om de oorzaken van migratie “bij de wortel aan te pakken.”

Maar wat wordt daar precies voorgesteld?

De institutionele logica in de Europese instellingen is, dat migratie in wezen wordt teweeggebracht door onveiligheid, en dat het verminderen van conflicten in het buitenland er dus toe zou leiden dat minder vluchtelingen aankomen op de Europese kusten. Terwijl vredesopbouw
in ontwikkelingslanden dus juist taak voor de EU is om aan bij te dragen, markeren de nieuwe begrotingsvoorstellen in feite een heel andere beweging, namelijk weg van de civiele methoden die tot nu toe vruchtbaar zijn gebleken. In plaats daarvan stelt de EU voor om met €10,5 miljard een zogenaamde ‘Europese vredesfaciliteit’ te creëren, als vervanging van meerdere bestaande fondsen. Hoewel die naam geruststellend klinkt, zal het geld daadwerkelijk worden uitgegeven aan opleiding en uitrusten van legers in Afrika. De theorie is daarbij dat plaatselijke veiligheidstroepen beter toegerust moeten zijn om de instabiliteit tegen te gaan, die mensen dwingt te vluchten. De EU bevindt zich op een politiek en moreel kruispunt, en het volgende budget zal bepalen of we in een Europa als toevluchtsoord leven of een Europa dat instemt met de politiek van verdeeldheid en angst.

Wat kunnen we als Quakers uitrichten tegen deze lawine? Onze radicaliteit van “dat van God in ieder mens” kan ons helpen om naar iedereen te luisteren, en met liefde en verstand mee te helpen om tegenstellingen te overbruggen en een betere weg te tonen:

  • Op het gebied van migranten proberen we haatuitingen te voorkomen en bij te stellen, zie de website van QCEA: ChooseRespect.eu (nu al in 6 talen)
  • Op het gebied van vredesopbouw, proberen we zonder oordeel ons binnen te dringen in netwerken, waar we een betere
    weg kunnen tonen

Die respectvolle benadering en bemiddeling (stille diplomatie) heeft er al toe geleid, dat ook de NAVO op één van haar websites (Nato Strategic Direction South Hub) de QCEA studie ‘Building Peace Together’ heeft opgenomen, in de talen Engels, Frans en Arabisch. (de rechtstreekse link is wat lang, maar gelukkig kun je die publicatie ook gewoon lezen op de QCEA website, waar de liefhebber ook nog de Russische vertaling kan lezen. 🙂

Door Peter van Leeuwen

Posted on

Hoe je dat eigenlijk doet, bidden….

Ik ben vast niet de enige die zich wel eens afvraagt, hoe je dat eigenlijk doet,
bidden….

Na het lezen van de bijdragen van 12 Quakers, ben ik weer onder de indruk van de diversiteit die we in ons genootschap hebben en dat geeft me wederom een gevoel van vrijheid. De ene bijdrage spreekt me meer aan dan de andere en ik wil graag wat samenvatten van de derde bijdrage. Het zou trouwens heel interessant zijn als we met een paar mensen in gesprek zouden kunnen komen over het waarom de ene bijdrage je meer aanspreekt dan de andere… ( dat schreef ik in 2015)

Uit de bijdrage van nummer 3: Bid ik? In ieder geval vroeger wel! Ik bad tot de traditionele Vaderfiguur, dankte en bad voor mensen in nood. Dat is nu vele jaren geleden. Zo kan ik het niet meer. Ik geloof niet meer in God als persoon, dus ik denk niet meer aan God in menselijke termen. Maar hoe bid ik dan nu?

Ik ben gestopt me af te vragen wie of wat deze innerlijke leraar/ dat innerlijke licht nu eigenlijk is en ik aanvaard het simpelweg als realiteit.
Bidden is voor mij open proberen te zijn naar dit innerlijk licht.

Ik was blij dat ik, toen ik de Anglicaanse Kerk verliet, ook de traditionele leer van zonde en vergeving, het idee dat ik een zondaar ben, achter me kon laten. Natuurlijk weet ik dat ik vaak genoeg faal te beantwoorden aan mijn eigen idealen en dat ik dingen niet doe die ik wel moet doen. Ik zie het duister in mezelf wel degelijk.

Dankzegging is belangrijk in een traditioneel gebed. Maar ik geloof niet dat
God mij heeft uitgezocht om mij een goede gezondheid en een goed huwelijk te geven; ik ken genoeg mensen die dat niet hebben en die, als er zoiets als rechtvaardigheid zou bestaan, er het volste recht op zouden hebben! Maar het is een heel goede zaak om dankbaar te zijn, het kan negatieve gedachten en emoties verdrijven en me eraan herinneren dat ik mijn geluk kan gebruiken om anderen te helpen.

Ik heb moeite met het bidden voor anderen. Alsof wij God moeten informeren en Hem moeten aanzetten wat te doen! Ik weet wel dat empathische gedachten mij tot actie kunnen aanzetten. Mensen in het licht houden!

Tot zover deze bijdrage. Graag voeg ik hieraan toe: lees Quaker Faith and
Practice 2.28. En in 2.29 staat de zin: ‘a prayer is always a commitment’.(een gebed is altijd een verplichting). In Münster hangt in een kerk (de St. Ludgeri) een beeld van Jezus, dat in de oorlog is beschadigd en nu de handen mist. Er staat deze tekst bij: Ik heb geen handen dan de jouwe.

Door Joke Hofman-Akkerman. Uit Quaker Quest.

Posted on