Religieus Genootschap der Vrienden

Migranten in Sid* in de knel

De afgelopen maanden is de situatie voor migranten in Zuid-Europa steeds slechter geworden. Er komen er meer. Regeringen behandelen hen als criminelen in plaats van mensen die vluchten van oorlog en armoede. In Kroatië heeft de presidente toegegeven dat zij de politie heeft opgedragen internationale regels te negeren, en dus handelt de politie gewelddadig aan de grenzen om ze terug te dringen. We horen voortdurend over ernstige verwondingen. Bovendien worden de omstandigheden in de officiële kampen slechter en mogen ngo’s deze niet betreden, met name om psychologische hulp te bieden. Mensen die migranten helpen worden ook als criminelen behandeld. Wat we zien en horen is dat migranten zichzelf schade toebrengen, zelfmoord plegen en steeds vaker geweld gebruiken. Dit is niet verwonderlijk gezien het feit dat ze niet verder kunnen gaan en ook niet kunnen terugkeren naar hun regio van herkomst. Ze schamen zich ook om naar huis te gaan, omdat hun familie van hen verwachtte dat ze zouden slagen en hen uit de gruwelen zouden halen van wat ze hebben meegemaakt.

Foto’s van YouTube: Europe’s migrant crisis: the ghosts of Sid

Om ethische redenen kan ik niet over een bestaande persoon vertellen, maar het is een verhaal over de harde werkelijkheid.

Laten we de jongeman Ahmad noemen. Hij is nu 18. Hij komt uit Afghanistan. Hij heeft ongeveer twee jaar gereisd. Hij heeft een paar jaar voortgezet onderwijs. Hij verliet Afghanistan na dienstplicht, waarin hij moest strijden tegen de Taliban. Hij zag hoe een oom werd gemarteld en gedood. Zijn ouders wisten de ruwweg € 4000 te vinden die de smokkelaars vroegen. Hij bracht ongeveer een jaar door in Turkije om te werken en een beetje geld te krijgen. Hij stapte toen op een rubberboot naar Samos. De boot lekte en verschillende anderen in de boot verdronken, waaronder een kind. Na een aantal maanden op het eiland slaagde hij erin het vasteland te bereiken. Wederom werd hij door Noord-Macedonië naar Servië gesmokkeld. Hij belandde in Belgrado.

Daar woonde hij in tenten en parken, met andere migranten. Hij werd door verschillende smokkelaars gedwongen om voor hen te werken onder moeilijke omstandigheden en werd niet betaald. Meerdere keren onderweg werden alle dingen die hij bij zich had door politie en smokkelaars van hem afgenomen. Hij besloot toen om verder te gaan. Zijn ultieme doel is Duitsland of misschien Zweden. Het volgende land op zijn route is Kroatië. Hij is echter nog niet zover. Hij bevindt zich nu in Šid, aan de Servische kant van de grens. Hij bevindt zich in een zogenaamde ‘squat’, een verwoeste fabriek met een paar tenten. Het wordt onderhouden door vrijwilligers van een organisatie genaamd No Name Kitchen. De vrijwilligers proberen zo goed mogelijk te helpen. De meeste zijn echter jonge studenten die een paar weken of hoogstens een maand of twee blijven. Ze zijn ongetraind en worden gemakkelijk secundair getraumatiseerd. Ze vormen ook relaties met de bewoners van de squat, die vervolgens worden verbroken wanneer ze vertrekken. In de squat is er een hiërarchie, met de smokkelaars bovenaan. Ze geven bevelen aan de andere bewoners, bijna allen jonge mannen zoals Ahmad. Ze misbruiken ook de jonge­mannen seksueel en Ahmad is verschillende keren verkracht. Hij heeft geen behandeling gekregen, omdat de psychologen in de stad niet naar de squat gaan.

Migranten in een half afgebroken fabriek

Mensen zoals Ahmad moeten naar een plaats gaan waar de smokkelaars hem niet zullen zien, als ze behandelingen willen. Hij heeft er nog geen behandeling gehad. Om de paar nachten gaat een groep bewoners van het kraakpand met “het spel (“the game”), dat wil zeggen, ze proberen de Kroatische grens over te steken. Er is echter een grote hoeveelheid elektronische detectieapparatuur geïnstalleerd. Tijdens deze pogingen, is Ahmad verschillende keren gewond geraakt. De laatste keer was het serieus genoeg dat hij een aantal dagen in bed moest blijven. Hij was bang om naar het ziekenhuis te gaan. Zelfs als mensen naar het ziekenhuis gaan, weigeren veel artsen hen te behandelen. Zo gaan een aantal mensen dood.

Twee migranten in een half afgebroken fabriek

Dit is een zeer korte versie van het verhaal van Ahmad. We willen jullie graag meer vertellen over de achtergrond van mensen zoals Ahmad en wat we denken dat hun toekomst in petto heeft. We willen je ook meer vertellen over wat volgens ons moet worden gedaan om hen te helpen. Toch weten we niet of we tot 2020 zullen overleven. We doen wat we kunnen door online onderwijs en supervisie van de vrijwilligers. Maar zoals hierboven vermeld, blijven ze voor zeer korte periodes en zijn ongetraind. We zijn erg gefrustreerd, maar we willen doorgaan, willen jullie ons ondersteunen via het Quakerhulpfonds? https://www.youtube.com/watch?v=Nr8if7PTPZw

Veel meer boeiende informatie op de website van CWWPP: https://www.cwwpp.org/

Graag bijdragen voor het werk van Charles via het Quakerhulpfonds: Bankrek. is NL94 TRIO 0338 4113 64. t.n.v. Quaker Hulpfonds Religieus Genootschap der Vrienden, Quakers, te den Haag.

Posted on

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *