Religieus Genootschap der Vrienden

Hoe je dat eigenlijk doet, bidden….

Ik ben vast niet de enige die zich wel eens afvraagt, hoe je dat eigenlijk doet,
bidden….

Na het lezen van de bijdragen van 12 Quakers, ben ik weer onder de indruk van de diversiteit die we in ons genootschap hebben en dat geeft me wederom een gevoel van vrijheid. De ene bijdrage spreekt me meer aan dan de andere en ik wil graag wat samenvatten van de derde bijdrage. Het zou trouwens heel interessant zijn als we met een paar mensen in gesprek zouden kunnen komen over het waarom de ene bijdrage je meer aanspreekt dan de andere… ( dat schreef ik in 2015)

Uit de bijdrage van nummer 3: Bid ik? In ieder geval vroeger wel! Ik bad tot de traditionele Vaderfiguur, dankte en bad voor mensen in nood. Dat is nu vele jaren geleden. Zo kan ik het niet meer. Ik geloof niet meer in God als persoon, dus ik denk niet meer aan God in menselijke termen. Maar hoe bid ik dan nu?

Ik ben gestopt me af te vragen wie of wat deze innerlijke leraar/ dat innerlijke licht nu eigenlijk is en ik aanvaard het simpelweg als realiteit.
Bidden is voor mij open proberen te zijn naar dit innerlijk licht.

Ik was blij dat ik, toen ik de Anglicaanse Kerk verliet, ook de traditionele leer van zonde en vergeving, het idee dat ik een zondaar ben, achter me kon laten. Natuurlijk weet ik dat ik vaak genoeg faal te beantwoorden aan mijn eigen idealen en dat ik dingen niet doe die ik wel moet doen. Ik zie het duister in mezelf wel degelijk.

Dankzegging is belangrijk in een traditioneel gebed. Maar ik geloof niet dat
God mij heeft uitgezocht om mij een goede gezondheid en een goed huwelijk te geven; ik ken genoeg mensen die dat niet hebben en die, als er zoiets als rechtvaardigheid zou bestaan, er het volste recht op zouden hebben! Maar het is een heel goede zaak om dankbaar te zijn, het kan negatieve gedachten en emoties verdrijven en me eraan herinneren dat ik mijn geluk kan gebruiken om anderen te helpen.

Ik heb moeite met het bidden voor anderen. Alsof wij God moeten informeren en Hem moeten aanzetten wat te doen! Ik weet wel dat empathische gedachten mij tot actie kunnen aanzetten. Mensen in het licht houden!

Tot zover deze bijdrage. Graag voeg ik hieraan toe: lees Quaker Faith and
Practice 2.28. En in 2.29 staat de zin: ‘a prayer is always a commitment’.(een gebed is altijd een verplichting). In Münster hangt in een kerk (de St. Ludgeri) een beeld van Jezus, dat in de oorlog is beschadigd en nu de handen mist. Er staat deze tekst bij: Ik heb geen handen dan de jouwe.

Door Joke Hofman-Akkerman. Uit Quaker Quest.

Posted on

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *