Religieus Genootschap der Vrienden

Joop, de dakloze zwerfafval opruimer

Door Marlies Tjallingii

Zaterdag 18 december ging ik met een aantal leden van mijn politieke partij op stap om met mensen een gesprek aan te gaan over hoe ze wonen en wat zij graag zouden willen veranderen in hun omgeving. Ik liep een tijd met Margriet, een van de gemeenteraadsleden en later met Miriam die net als ik op de kandidaten lijst staat voor de verkiezingen van de gemeenteraad. Mar- griet geeft Engelse les op een MBO school. Ze vertelde dat ze thuis zit omdat het veel te veel is op school. Ze wil iets doen met internationalise- ring. Ze is dus zoekende.

Margriet en ik zagen een man zitten met een plastic zak naast zich en een opraap knijper. Hij zat in een bushalte die niet meer zo gebruikt wordt, omdat de bus een andere route heeft gekregen. Margriet vertelde
mij dat ze man eerder had gezien en dat hij zwerfvuilaan het oprapen was. “Zullen we naar hem toe gaan en
een praatje maken?” vroegen we ons af. Hij ontving ons vriendelijk. Naast hem lag een grijze afvalzak en een afvalknijper. Op de grijze zak lag een witte zak met brood. Hij vertelde dat hij dat had gekregen van iemand. Hij had ook twee blikjes bier. Aan de drank? We stelden hem die vraag niet. Hij vroeg om € 0,50. Margriet had die bij zich. Koop er wat melk voor suggereerde ze. Op zijn handen had hij tatoeages. Op de ene hand stond ‘LOVE’ en op de andere zijn naam: Joop. Ik zei met een brok in mijn keel: “Zo heette mijn broer ook, die is overleden toen hij 48 jaar was, lang geleden”.

Anke en Mara die ook mee liepen om gesprekken te voeren gingen ook even bij hem langs. Ook hen vroeg hij om geld. Eerst zeiden ze dat ze geen geld hadden. Maar Anke gaf hem later toch geld. €10,00. Dat was een groot bedrag. Joop was er heel blij mee. Anke dacht: hier lopen we duidelijk herkenbaar en we lopen voorbij? Nee dus. Toen ik later met Miriam verder ging (Margriet ging eerder weg) zagen we Joop nog een keer aan de over- kant van de straat. Hij zei: “Wat hebben jullie mijn dag goed gemaakt”. Hij zag ons als de groep van wie hij het geld had gekregen en die samen voor hem een goede dag hadden gemaakt.

Wat maakt dat hij dakloos is? Misschien de drank? Misschien …?
Toch heeft hij plekken om te slapen, onder andere bij het Leger des Heils. Miriam is een vrouw uit Congo, die in Nederland woont, omdat ze met een Congolese man, die in Den Haag woonde, is getrouwd. Ze heeft drie kinderen, woont nu alleen met de kinderen in Zwolle en is actief bij Amnesty International. Ze heeft in Congo politicologie gestudeerd en was jarenlang werkzaam in het parlement in Congo. Zo was ik die ochtend ondergedom- peld in de verhalen van de mensen met wie ik even samen werkte. Op de terugweg loop ik nog even met Miriam na te praten. Ze zegt: “Ik kan alles verstaan, maar ik heb nog moeite met spreken”. Ik erken dat ik soms snel antwoord en haar dan niet de ruimte geef die zij misschien graag zou willen. Maar dat was voor haar oké, omdat de mensen bij wie we aanbellen soms weinig tijd hebben. We zien samen hoe veel energie het kost om na een car- rière in het eigen land, ook hier weer een carrière op te bouwen. Dat klopt voor haar
Na de actie ga ik nog een boodschap doen. Dan zie ik de oudere vrouw die met haar rollator zwerfvuil opraapt. Ik sprak haar ooit en ze vertelde dat ze eerst boos was op de mensen die mondkapjes weggooiden. Later besefte ze dat die niet moedwillig op de grond gegooid waren, maar uit de zakken gerold, net zoals de vele handschoenen die vaak op de weg liggen. Ze had toen meer voldoening van het oprapen ervan.

Rose Weiss (Quaker Vriendin die in Den Haag woonde) deed dit ook zelf met een rollator. Ze heeft dit jaren gedaan. Kinderen vroegen haar, waarom ze dit deed. Dan antwoordde Rose: “Omdat jullie dat niet doen!”

Op de terugweg raap ik de blikjes op die ik op de heenweg zag liggen. Bij het thuiskomen vroeg Sytse: wat heb je beleefd? Dit dus, een ochtend met bijzondere avonturen!

Posted on