Religieus Genootschap der Vrienden

Spirituele gaven, de geliefde gemeenschap en het verbond.

Pendle Hill Pamphlet 461, febr. 2020
Door Emily Provance, Vertaling Frieda Oudakker


3. Het verbond

Maar dit is hoe het werkt. Mijn mensen accepteerden mij op 10/10/10, 10 oktober 2010. En ik accepteerde hen. De maandvergadering van de Vijftiende Straat, De New Yorkse kwartaal bijeenkomst, en het hele Ge- nootschap der Vrienden. Wij hebben een verbond.

Echt gekend te worden is essentieel voor ons welbevinden.
Er is er Eén die ons altijd kent, en dat is God. Toch is dat anders.
In mijn ervaring is er een speciaal soort eenzaamheid, die alleen beantwoord kan worden door een ander menselijk wezen. Als ik die soort eenzaamheid voel, wordt mij soms verzekerd dat God van mij houdt en dat ik daarom niet eenzaam hoef te zijn. Ik heb dat ook tegen mensen gezegd. Maar eerlijk gezegd is dat geen adequaat antwoord. Dat soort eenzaamheid is een gemis van een wezen van vlees en bloed. God erkent dit explicit in Genesis 2:18
“Het is niet goed dat de mens alleen is”.

En dat brengt ons terug naar het verbond: wij geven onszelf aan God, en God geeft ons op zijn beurt aan een groep mensen. En één van onze verantwoordelijkheden is dat we naar elkaar omzien, dat we elkaar bij Naam noemen en herhaaldelijk de eenzaamheid verdrijven. En hiermee komen we ook terecht in het deel van het verbond dat vreselijk is. Begrijp me goed. Ik hou van de goeie delen. Ik hou van het deel waarbij ik bij mijn Naam genoemd word. Ik hou van het deel waarbij ik anderen bij hun Naam noem. Ik hou van het deel waarbij mensen komen eten en we samen praten en lachen en huilen. Ik hou ervan als mijn fouten vergeven worden.

Ik hou níet zo van het deel als iemand wil dat ik kom eten, terwijl ik meer in een stemming ben om thuis te zitten en naar mijn favoriete komedieserie te kijken. Ik hou niet van het deel dat iemand fouten maakt die mij pijn doen en ik word geacht het te vergeven. Ik hou niet van het deel dat ik zes maanden – of langer – geleden een fout heb gemaakt en iemand neemt het mij nog steeds kwalijk. En ik hou helemaal niet van het deel dat ik genoeg van iemand heb, omdat er constant dingen zijn die mij tegen mijn haren in strijken en die mens is één van mijn verbondsmensen. Ik moet ze wel blijven ontmoeten en mij ertoe verhouden!

Ik wil jullie een verhaal vertellen over verbondsmensen die elkaar echt kenden. Het verhaal gaat over een levensbedreigende situatie. Tot op de dag van vandaag is ’t het beste voorbeeld dat ik ooit heb beleefd van een groep mensen die echt elkaars vaardigheden, persoonlijkheden en spirituele gaven kenden.

In 2016 kreeg mijn vriendin Kelly – die toen voor in de veertig was – een hartaanval tijdens de zomerbijeenkomst van onze jaarvergadering. Wij waren die zomerdagen op een grote campus. De verschillende ruimtes liggen verspreid over een groot terrein. Het centrum is het Café, met een rondlopende veranda. Dat is de hele week de sociale ontmoetingsplek. Er zijn daar altijd een paar dozijn Vrienden, kletsend, zittend op schommelstoelen en

tokkelend op gitaren. Het is ook belangrijk om te weten dat de telefoonverbinding daar minimaal is. Alleen direct onder de vlaggenmast heb je een betrouwbaar signaal.

Kelly was in het café toen ze een hartaanval kreeg. Er waren verschillende getuigen. Het was direct duidelijk dat er iets serieus aan de hand was. Eén Vriend rende onmiddellijk naar de veranda en riep: “ZOEK JULIANNE!” Julianne is een ervaren paramedicus, de enige die we hebben onder de frequent aanwezigen op deze zomerdagen. Zonder dat er enige uitleg nodig was, sprongen een half dozijn snelle renners van de veranda en verdwenen in verschillende richtingen. Eén van hen vond inderdaad Julianne en bracht haar mee. Zij nam plaats naast Kelly. Een andere Vriend was al vertrokken om Nicole te zoeken, omdat Nicole degene is die je roept in geval van een

acute, ernstige behoefte aan pastorale zorg. Iedereen wist dat Kelly en haar man, Nicole bij zich zouden willen hebben in de ambulance, omdat iedereen dat in zo’n geval zou willen. De Vriend die Nicole ging halen passeerde Dorothy. Zij is een krachtige bidder. Hij greep haar bij de arm en zei: “Bid voor Kelly. Nu meteen!” En Dorothy liet zich op de eerste de beste bank naast het pad zakken en begon te bidden. Tegelijkertijd was een andere Vriend gestuurd naar de commissievergadering waarvan ik schrijver was. “Ik weet niet wat er gebeurd is” zei hij “maar Kelly ’s gezin heeft je NU nodig”. Dus ik ging. Ze lieten mij roepen, omdat ze weten dat ik een relatie heb met Kelly’s twee kleine kinderen. En omdat ze weten dat ik, in tijden van grote nood, iemand ben die zorgt voor een gevoel van normaliteit en continuïteit. Dat is een rol die ik vaak vervuld heb. De mensen weten dat.

Dit is het beste voorbeeld dat ik ken van een Verbondsgroep. Het was geen ogenblik de vraag of we op dat moment de behoeften van Kelly en Mark en hun kinderen zouden vervullen. Maar verder was het ook geen moment een vraag of Dorothy zou bidden, Nicole meerijden in de ambulance en of ik de kinderen zou nemen. Niemand zou op het idee komen om die taken om te draaien. Niet omdat we het niet zouden kúnnen doen, maar omdat dit het juiste gebruik van onze gaven was. Op die dag, in een tijd van serieus gevaar, renden de renners, baden de bidders, zorgden de verzorgers, organiseerden de organiseerders en hielden de Ouderen iedereen in het Licht, omdat we elkaar, en elkaars gaven al kenden. Lang vóór die dag hadden we elkaar al genoemd bij onze Naam.

Ik reis full time als Quaker getuige. Eind januari 2019 gaf ik mijn perma- nente woning op. Ik zette een paar waardevolle en onvervangbare spullen in de opslag, pakte mijn rugzak op en verliet New York. In de volgende vier maanden bezochten de Rugzak en ik ruwweg 45 gemeenschappen in 4 verschillende landen. Wat neerkomt op een gemiddelde van om de twee á drie dagen een nieuwe plek. En ook vóór die tijd had ik al redelijk veel gereisd. Daardoor kan ik vanuit eigen ervaring zeggen dat niet alleen individuen speciale gaven hebben. Hele gemeenschappen van Vrienden hebben geweldige gaven. Gaven die het Religieus Genootschap der Vrienden verrijken en naar ik hoop, de hele wereld.

Ik ken een groep in Tennessee waar Vrienden erg standvastig en loyaal zijn. Ik ken een groep in Indiana die een special gave voor het gebed heeft. Een andere in hetzelfde gebied is gastvrij, met een heleboel gewel- dige koks. Vrienden in Ohio zijn echt hilarisch grappig. Een gemeenschap in Iowa is thuis in het dekoloniseren van de Christelijke cultuur. Een groep in Michigan heeft een buitengewone liefde voor de buurtgemeenschap. Een Quakergroep in Europa is bijzonder efficiënt. Een groep in Engeland werkt met zaden en onderhoudt een prachtige tuin. Anderen praten heel makkelijk en openhartig over zaken betref- fende geestelijke gezondheid. Vrienden in Kenia hebben een gave voor lofprijzing en onderlinge hulp. Een groep in Midden-Amerika heeft Vrienden die buitengewoon zijn in ontwikkelingswerk in hun stad. De contacten die zij leggen tussen invloedrijke mensen hebben geleid tot praktische, positieve veranderingen.

Het is moeilijker om onze gaven als gemeenschap een Naam te geven dan ze te benoemen bij individuen. Veel Vrienden zien nauwelijks andere gemeenschappen dan die van henzelf. We hebben dus geen vergelijkingsmateriaal bij de Naamgeving van onze gaven als groep. Wat van- zelfsprekend is en ons blij maakt zal dat ook wel zijn voor anderen – maar in feite is dat niet het geval. Samenkomsten met andere Vrienden zijn meestal voor een zakenvergadering (en die zijn vaak intens en soms vol conflicten), of we komen samen om te bouwen aan relaties en vriendschappen (en dat samenzijn is vaak vanwege het gebrek aan tijd nogal oppervlakkig). Ik zou zeggen dat in geen van beide gevallen voluit sprake is van de expressie van een verbond.
Ik gebruik weer de uitdrukking: wij geven onszelf aan God, en vervolgens geeft God ons aan een groep mensen. Onze lokale groep, de wat grotere regionale groepen, en onze grootste groep, de Algemene Vergadering. En het hele Religieuze Genootschap der Vrienden. We zijn aan elkaar gegeven in een
verbond. We zijn een verbondsvolk dat geacht wordt te bouwen aan het Koninkrijk van God op Aarde

Dus hoe doen we dat?

Posted on