Religieus Genootschap der Vrienden

Stoppen met praten en stil zijn

Verslag van de online HapStilSnap op 13 jan in Zwolle.

door Marlies Tjallingii

Have you ever sat with a friend when in the course of an easy and pleasant conversation the talk took a new turn and you both listened avidly to the other and to something that was emerging in your visit? You found yourselves saying things that astonished you and finally you stopped talking and there was an immense naturalness about the long silent pause that followed. In that silent interval you were possessed by what you had discovered together. If this has happened to you, you know that when you come up out of such an experience, there is a memory of rapture and a feeling in the heart of having touched holy ground.

Douglas Steere, 1955

Heb je ooit met een vriend gezeten en dat er toen tijdens een gemakkelijk en plezierig gesprek het gesprek, een nieuwe wending nam en jullie beiden enthousiast naar elkaar luisterden én naar iets dat tijdens je bezoek naar boven kwam? Jullie merkten dat jullie dingen zeiden die je verbaasden en uiteindelijk stopten jullie met praten en er was een enorme vanzelfsprekendheid aan de lange stille pauze die volgde. In die stilte werden jullie vervuld door wat je samen had ontdekt. Als dit jou is overkomen, weet je dat wanneer je uit zo’n ervaring komt, er een herinnering aan verrukking en vervoering is en een gevoel in het hart dat je heilige grond hebt aangeraakt.
Douglas Steere, 1955

Het is weer de tweede woensdag van de maand, de hap-stil-snap in Zwolle. We doen dit nu online. Jammer dat daardoor enkele van onze deelnemers niet mee kunnen doen. Aan de andere kant zijn er juist daardoor geografisch gezien meer mogelijkheden zijn om mee te doen. Zo doen Bonnie uit Leeuwarden, Mariet uit Deventer en Rianne uit IJsselmuiden nu wel mee.
Het is fijn om weer met een aardige groep te zijn. We begroeten elkaar hartelijk. We beginnen samen met een smakelijk eten te wensen en eten wat we hebben voorbereid. Sommige van ons hebben al gegeten.

Na een korte stilte lees ik de tekst voor, van Douglas Steere, uit Quaker Faith and Practice (22.09) en deel die via het scherm. We zijn stil en vanuit de stilte delen we wat er boven komt.
Welke ervaring hebben we van verrukking en vervoering, van heilige grond die ontstaat?

Misschien passen andere woorden voor onze verschillende ervaringen.
We delen onze ervaringen, waarbij in dit verslag de ‘ik’ refereert aan verschillende deelnemers:
Omdat ik in de voorbereiding eerst de Engelse tekst las en daarbij sommige voor mij onbekende woorden verkeerd vertaalde, kwam ik op een tegenovergestelde situatie, die ik verder als volgt zelf invulde:
In een op zich plezierig gesprek kwam opeens een nieuwe wending, doordat één van ons een negatieve opmerking maakte, die ons verbaasde en waardoor het gesprek stokte. In de daaropvolgende stilte overwogen we wat er gezegd was. Daarna probeerden we uit te wisselen, wat tot het meningsverschil aanleiding had kunnen geven. Daardoor ontdekten we weer nieuwe zaken, waarmee we elkaar verrijkten. Er is een gevoel van verbondenheid; we zoeken soms naar hoe we bij elkaar kunnen komen, misschien gebruiken we verschillende woorden, maar hebben we het over hetzelfde. Ik voel me vervuld.
Het is vaak nodig om te praten en daardoor verbondenheid te creëren, pas dan kan er stilte zijn, dan is er heilige grond.
In deze Covid tijd zien we vrienden minder en is het minder gemakkelijk om in stilte bij elkaar te zitten. Maar met Skype aan, ieder (moeder en dochter, op verschillende plekken wonend) je eigen ding doen en dan zo af en toe iets delen is alsof je ieder in je eigen kamer zit en toch bij elkaar bent.

De ervaring van een moeilijk gesprek komt bij me boven. De ander zei dat ik er een zootje van maakte. Ik begon me te verdedigen en dan opeens viel ik stil en ontdekte dat de ander gelijk had. Na het toegeven van de waarheid in het oordeel van de ander kon ik een opening creëren voor vriendschap en nu hebben we al een tijd een vruchtbare samenwerking! Onze Syrische gast die twee maanden bij ons woonde, maar nu al zelfstandig woont, kwam gisteravond om 10 uur aanbellen om samen een spelletje te doen. Wat hebben we een plezier samen, er is geen stilte, maar wel een blijde verbondenheid die vervullend is.

Helaas kunnen we niet samen zingen, dus zingt een van ons het Hebreeuwse lied alleen: Hineh ma tov u’ma’naim shevet achim gam jachad (Psalm 133) Wat is het fijn om samen te zijn.

Psalm 133 uit het liedboek:

Zie toch hoe goed,
hoe lieflijk is ’t dat zonen en dochters van ’t zelfde huis
als broers en zussen samenwonen. (vrije weergave van Marlies)
Een liefdeband houdt hen tezaam.
De zegen van Gods hoog verheven naam
daalt op hen neer vol zoete tederheid.


Een gesprek met onze Israëlische schoonzoon over de politieke situatie en het lijden van de Palestijnen. Er is verbinding, alsof er een muur wegvalt. Rustig luisterend naar elkaar.
Ik heb al 40 jaar een vriendin, we zijn heel verschillend van elkaar, botsend en wrijvend, daardoor zo dierbaar, groeiend aan elkaar. Ook bij het roeien samen na instructies, voel ik verbinding terwijl wíj roeien in stilte op het wijde water.
Heilige grond is het beeld van Mozes bij de brandende braamstruik. Sytse en ik staan iedere ochtend op dezelfde plek en doen onze oefeningen, vanmorgen met een hele dunne wolkenlaag alsof er een vitrage in de lucht hangt.
Eén van ons zingt het lied:

Where we sit is holy,
holy is this ground. Forests, mountains, rivers, Listen to the sound.

Great spirit, circles all around us.

We zongen dat lied toen we een cursusdag deden met Extinction Rebellion in Den Haag in het Quaker huis. Zo zouden we allemaal onze aarde willen zien: als heilige grond
We ronden ons gesprek af met een woord: vervulling, verbondenheid, samen hebben we heilige grond gecreëerd. We krijgen er warme voeten van. Onze verscheidenheid geeft diepte aan de tekst van Douglas Steere. Hiermee kunnen we morgen verder. We zijn geroerd en vervuld.

Douglas Steere

Douglas Steere (1901-1995) was een Quaker, een oecumenische pionier, een organisator van oorlogshulp, een leraar in gebed en een filosoof. Hij deed de Rhodes Scholar studie aan de Oxford Universiteit. Hij doceerde filosofie aan het Amerikaanse Haverford College. Hij schreef veel boeken over geloof en devotie. In zijn leven liet hij een evenwicht zien tussen contemplatie en actie, het innerlijke en uiterlijke leven. Deze beide kanten openbaren zijn gave om het leven van anderen te bevestigen.

Posted on

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *