Religieus Genootschap der Vrienden

Syncretisme

Door Gerard van den Dool

Vanochtend had ik weer ’ns een geanimeerd gesprek met Joost, m’n favoriete leverancier van Hollandse Nieuwe (ooit eens ‘stiekem’ aangevuld met Deense, afkomstig van Esbjerg). We spraken over de door Joost verfoeide Herziene Statenvertaling (HSV), want die zou water bij de wijn doen. Nee, slechts de door God zelf geïnspireerde Statenvertaling (SV) is correct. Op m’n tegenwerping, dat het 16/17e-eeuwse woordgebruik (overmits, mitsgaders, enz. enz.) en sommige in de SV gebezigde uitdrukkingen en zegswijzen veelal niet meer voor ons begrijpelijk zijn, gaf Joost de dringende raad om ook daarvoor de hulp van Gods Geest in te roepen.

Statenvertaling van 1637

Voorts kwam de leer (‘het stuk’) van de (in de Bijbel inderdaad gefundeerde) uitverkiezing ter sprake. Joost onderstreepte, dat aanvaarding van Jezus als Gods Zoon en Middelaar de volstrekt Enige Weg tot Zaligheid is, zowel voor Christenen als voor Joden en Moslims. En uiteraard voor alle (andere) volkeren op aarde.

Hier scheidden onze wegen. Want, sprak ik tot Joost, we moeten niet op Gods Rechterstoel gaan zitten. Ik doe dus een stapje terug. Ik houd de mogelijkheid open, dat Joden en ‘zelfs’ Moslims ons nog zullen voorgaan bij het betreden van het Vrederijk.

Ik geloof heilig in het Syncretisme: zoiets als “Alle wegen leiden naar Rome”. Ik geloof dat alle (sub)culturen een deel van de Universele Waarheid in zich dragen. Daarom bestudeer ik naast de Bijbel tevens andere heilige boeken en geschriften, zoals de Koran. Elke moslim (in de Arabische cultuur geldt het als ongewenst voor een man om ‘een loslopende vrouw’ aan te spreken) begroet ik vriendelijk in het Arabisch met de uitroep el-Hamdoe lie-’l-llâh! De eer aan God! Dat is een ‘kreet’, afkomstig uit de eerste Soera (het eerste hoofdstuk) in de Koran. Die eerste Soera is tevens de geloofsbelijdenis van iedere moslim(a). Ik heb vaak diepe verwondering, gevolgd door grote waardering, ondervonden bij het ‘reciteren’ van die ‘kreet’, die wekelijks klinkt uit de mond van de imam.

Wat deksels fijn om Quaker – Vriend – te (mogen) zijn, want daarmee ben ik dus geen kerkse Christen. Dat verschaft me de vrijmoedigheid om naar believen bruggen te leggen over scheidslijnen tussen culturen en religies. En daardoor heb ik (de) kans gezien om met mensen uit allerlei culturen goede betrekkingen aan te gaan.

M’n woonplaats Wageningen fungeert voor mij als een ‘openlucht-encyclopedie’. (Ik woon er al ruim veertig jaar. Met veel genoegen!) Als men mij in Wageningen de weg vraagt, zeg ik nooit zoiets als ‘twee straten rechts, één links’, maar bied ik aan om de ander even naar het gewenste adres te begeleiden, onderwijl beleefd informerend naar zijn of haar herkomst. Daardoor heb ik diverse ‘inkijkjes’ gekregen in allerlei culturen. Wereldwijd!

Posted on

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.