Religieus Genootschap der Vrienden

Sjefke de Roek

Door Sytse Tjallingii

Vanmorgen (26-2) kom ik op het station
van Zwolle aanlopen op perron 3 om de
trein naar Amsterdam te nemen voor een
vergadering van het Quaker Hulpfonds. Ik
ben nogal vroeg opgestaan, dus ik zet mijn
vouwfiets tegen de kiosk en ga een kopje
koffie kopen. Nog voor dat ik naar binnen ga, zie ik een roek op het perron. Hij (of een zij?) loopt heel dicht tussen mij en andere reizigers in en ik ben verbaasd over zo weinig angst. Hij kijkt me aan met een blik die ik interpre- teer als nieuwsgierig. Ik ga mijn kopje koffie kopen en zie dat de vrouw van de kiosk net buiten iets heeft neergelegd. Ik zeg tegen haar: “Wat bijzonder dat deze kraai zo weinig angst heeft hè?” Ik zie net dat de roek bij de deur wat te eten heeft gevonden. “Ja,” zegt de kioskhouder, “ik strooi wat nootjes voor hem.” Dan vertelt ze dat sommige van haar collega’s zelfs eieren voor hem koken en hem dat voeren. “We noemen hem Sjefke.” Heel bijzonder deze band tussen kioskhouders en deze kraai.

We zouden meer van dit soort relaties kunnen opbouwen. Zou hieruit niet het besef kunnen groeien dat we ons verbonden kunnen voelen met alle levende wezens, gewoon omdat we ook leven?
Later wordt in de meeting in Amsterdam de tekst uit de brief van Paulus aan de Korintiërs gelezen over de delen van het menselijk lichaam en de delen van de kerk. We hebben ieder deel nodig om samen het geheel te zijn.

Zo hebben we ook Sjefke nodig en al die andere die- ren en planten op deze aarde, omdat we op de- zelfde planeet leven en omdat we graag willen dat er ook na ons nog levende wezens kunnen leven. Kortom: laten we ons ge- voel voor elk individueel dier of plant uitbreiden naar alle levende wezens om kli- maat en duurzaamheids- problemen het hoofd te bie- den.

Posted on

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.