Religieus Genootschap der Vrienden

Aan de grenzen van Kroatië – Šid en Velika Kladuša

Door Charles Tauber

In de afgelopen paar maanden zijn we begonnen te werken met vrijwilligers die migranten helpen aan de grenzen van Kroatië. Šid ligt in Servië 30 km ten zuidoosten van Vukovar. Velika Kladuša en Bihač zijn in het noordwesten van Bosnië ongeveer vijf uur van ons.

De situatie voor de migranten in beide plaatsen is vreselijk. De omstandigheden in de kampen zijn onmenselijk. In het noordwesten van Bosnië worden de kampen gerund door de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM). In Šid worden ze gerund door overheidsorganisaties. In beide plaatsen zijn niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) vaak niet toegelaten, vooral diegenen die psychologische hulp verlenen worden geweerd. Migranten leven vaak in “squats” – kraakpanden en tentenkampen, dat wil zeggen op plaatsen waar de NGO’s die hen helpen, tenten of andere faciliteiten konden opzetten. Soms kunnen de NGO’s generatoren opzetten zodat ze licht kunnen krijgen en hun mobiele telefoon kunnen opladen. Lokale ziekenhuizen en artsen werken niet samen met de NGO’s, en dus krijgen de migranten vrijwel geen medische zorg. Elke nacht gaan migranten naar “the game” – “het spel”, dat wil zeggen, ze proberen de grenzen over te steken naar de EU. De squats worden geïnfiltreerd door smokkelaars, die machtsstructuren opzetten.

Foto SOS Team Kladusa, onderkomens van vluchtelingen

De organisaties waarmee we werken, dat is de No Name Kitchen in zowel Šid en Kladuša, en het SOS-Team Kladuša, proberen voedsel, kleding en andere benodigdheden en wat eerste hulp te bieden. Niemand biedt psychologische hulp aan.

De meeste vrijwilligers hebben weinig opleiding of ervaring. Ze blijven ook niet lang – een paar weken of hoogstens een paar maanden. Ze voelen zich natuurlijk heel erg empathisch met de migranten, wat het voor beide partijen het nog erger maakt wanneer ze weggaan. Dit leidt ook tot ongepaste relaties. Zo raken de vrijwilligers snel opgebrand.

Foto No Name Kitchen Sid, vluchtelingen in de rij voor eten

De migranten zelf zijn erg getraumatiseerd door hun ervaringen in de regio’s van herkomst, van hun reizen en van hun ervaringen met ambtenaren. We hebben gehoord van en­kele mensen die het hebben meegemaakt, en van sommigen die zelfs asiel gekregen hebben, dat er vrijwel geen psychologische hulp is in de regio’s van de opvang in West-Europa.

We proberen de vrijwilligers en de migranten te helpen. We organiseren wekelijks een bijeenkomst met de vrijwilligers in Kladuša voor een soort groepstherapie. We spreken ook met de migranten zelf voorzover ze dat willen. We gaan wekelijks naar Šid en houden zonodig online sessies. Wij zien dit als ontoe­reikend, maar het is alles wat we kunnen doen. Onze financiële situatie is penibel want we hebben geen financiering na het einde van 2019. Bovendien zijn we maar met twee hulpverleners, alleen mijn collega Sandra Marić en ik. Mensen op beide plaatsen zijn blij met ons werk, omdat dit de enige hulp en aanmoediging is die ze krijgen.

“squat” – kraakpand waar migranten verblijven in Sid

Ons werk met de vrijwilligers is net als elke andere sessie van psychotherapie, individueel of in een groep. Dat betekent dat we naar hen luisteren en een veilige plek bieden waar ze alles kunnen zeggen. We geven ze een gevoel van vertrouwen, omdat dit regelmatig zal gebeuren, dat het een punt is waarnaar ze kunnen uitkijken. Over het algemeen doen we dit voor anderhalf tot twee uur per week. Als ze het nodig hebben of willen, kunnen ze ons elektronisch bereiken en plannen we een extra sessie. Regelmatig komen vrijwilligers naar ons toe met problemen bij het stellen van limieten. Ze raken erg betrokken bij migranten. Ze raken secundair getraumatiseerd, dat wil zeggen dat ze de trauma’s van de migranten overnemen. Ze voelen zich ook schuldig omdat ze de migranten niet meer kunnen helpen. De vrijwilligers vinden dat ze zeven dagen per week 24 uur per dag moeten werken. Ze geven zichzelf heel weinig zelfzorg. Dit is iets dat we ook hebben moeten leren. Ook komen ze met individuele psychologische problemen van de migranten. Dit werk is niet gemak­kelijk voor hen of voor ons. We hebben allemaal een objectieve externe stem nodig. Ik heb dat twee keer per week supervisie met een Welsh Quaker. De vrijwilligers zijn dankbaar dat iemand naar hen luistert. Helaas doen heel weinig mensen dat.

‘smartphones’ van migranten in Kladusa

We willen ook een oproep doen voor vrijwilligers voor Kladuša. Dat staat op onze website www.cwwpp.org. De hulp kan ook online zijn. Vooral als je Pashtu, Farsi, Arabisch of Frans spreekt, neem dan alsjeblieft contact met me op.

Omdat veel migranten smart­phones hebben, willen we online gespreksgroepen voor hen opzetten.

Posted on

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *