Religieus Genootschap der Vrienden

VN-Verdrag voor een verbod op kernwapens treedt vandaag in werking.

Eerder dit jaar riep de Raad van Kerken in een ‘verklaring tegen de nieuwe kernwapenwedloop’ de Nederlandse regering op om het verdrag voor een verbod op kernwapens (Treaty on the Ban of Nuclear Weapons – TPNW) te ondertekenen.
Dit verdrag kwam tot stand dankzij de grote inzet van de International Coalition Against Nuclear Arms (ICAN) – die daarvoor in 2017 de Nobelprijs voor de Vrede kregen.
In eerste aanzet werd het verdrag opgesteld door meer dan 120 landen -leden van de VN.
In de afgelopen periode moesten echter tenminste 50 landen dit verdrag getekend én geratificeerd hebben om het officieel binnen de VN in werking te kunnen laten treden. Inmiddels hebben meer dan 80 landen het getekend en daarvan ook al meer dan 50 het geratificeerd. Dit betekent dat we vandaag – 22 januari 2021- die belangrijke mijlpaal
van de inwerkingtreding hebben bereikt.
Het TPNW-verdrag is een echt succesverhaal, dat vandaag door de vredesbeweging overal
ter wereld gevierd wordt! Een verhaal van de voortgaande inspanning van een brede coalitie van mensen, organisaties, steden en landen die zich blijven inspannen voor een algeheel en wereldwijd verbod op deze massavernietigingswapens. En in oktober 2020 werd dat magische aantal van 50 landen die het verdrag ratificeerden al bereikt!
Vandaag, 90 dagen daarna – de termijn die daarvoor binnen de VN –procedures staat- treedt het dus in werking. Overal wordt hier feestelijk bij stilgestaan in de vorm van bijvoorbeeld demonstraties. Zo wordt in Berlijn bij het parlementsgebouw gedemonstreerd en een beroep gedaan op Duitsland om ook te ondertekenen, al zwaaiend met de vlaggen van de 51 landen die het verdrag al ratificeerden. In Volkel bij de luchtmachtbasis waar Amerikaanse kernwapens gestationeerd zijn op Nederlands grondgebied houden PAX en het Jeannette Noëlhuis vanmiddag ook een feestelijke demonstratie.
Zijn met de inwerkingtreding van dit verdrag de kernwapens nu de wereld uit?
Helaas niet. Er zijn nog minstens 13000 kernwapens wereldwijd, 90% daarvan onder controle van Rusland en de Verenigde Staten, de overige 10% van andere kernmachten. Die kernmachten hebben dit verdrag (nog) niet ondertekend. Zij hebben zich echter (merendeels) wel gecommitteerd aan een ander verdrag: het Verdrag tegen de Spreiding van Kernwapens (Nuclear Proliferation Treaty – NPT- 1968) en het belangrijke artikel 6 daarin. In dat artikel staat dat zij zich zullen inspannen om –door middel van internationale onderhandelingen- kernwapens af te schaffen. Welnu, het vandaag geratificeerde verdrag onderstreept de noodzaak dat zij dat artikel eindelijk (na ruim vijftig jaar!) eens moeten uitvoeren.Het vandaag in werking tredende verdrag is dus (vooralsnog) alleen bindend voor die leden van de VN die het ondertekenen en ratificeren. Echter het aantal landen dat daartoe overgaat groeit gestaag. Op een gegeven moment zullen de landen die dit verdrag steunen zeker in de meerderheid zijn. Daardoor wordt de druk op de kernmachten opgevoerd om ‘de kernwapens de wereld uit’ eindelijk werkelijkheid te doen worden.
Kees Nieuwerth

Posted on

De eerste drie weken met Ibrahim.

Door Joke Hofman

Op 1 december kwam Ibrahim bij ons wonen, voor een peri- ode van drie maanden. Hij zat ruim een jaar in het AZC in Wageningen. Hij wacht op een woonruimte en bij ons kan hij vast wat wennen aan de Ne- derlandse cultuur enzo.

Er was een kennismakings- avond en een weekend aan vooraf gegaan en dat was prima verlopen.

van de website van takecarebnb.org

Toch wel spannend, iemand echt in je gezin opnemen… Praktische afspraken zoals wie doucht wanneer, hoe laat eten we… waren snel gemaakt. Ibrahim spreekt bijna geen Engels of Nederlands, maar geen nood, hij spreekt in het Turks op zijn telefoon wat in en ik lees het op mijn telefoon in het Nederlands!

We hebben al een vast ochtendritme: na het ontbijt om 8 uur, gaan we eerst drie kwartier Nederlandse les doen! Daarna gaat hij naar zijn kamer om de nieuwe woorden te leren en kan ik rustig klarinet studeren. Dan gaan we naar buiten, boodschappen doen, of gewoon wandelen, waarbij natuurlijk weer veel wordt geleerd: stoep, links, rechts, oversteken, zebrapad, tuin, bo- men, bos, heide….. Wat moeten onze gasten toch veel leren! ( en dan heb ik het nog maar even niet over het belachelijk moeilijke inburgeringsexamen, dat binnen drie jaar gehaald moet worden….).

’s Middags gaan we ieder onze eigen gang en ’s avonds zitten we soms ge- zellig met zijn drieën bij elkaar in de kamer en drinken koffie, bekijken foto’s, enz. En vaak is Ibrahim boven en belt met zijn vrouw en zijn doch- tertje van zes jaar. Hij heeft gezinshereniging aangevraagd en ook dat is een lange weg….

We zijn heel blij dat we deze stap gezet hebben en zullen zeer waarschijnlijk, als Ibrahim een woonruimte heeft gekregen, ons weer opgeven voor een volgende kandidaat!
Dus lieve mede-Quakers, als je ook een verrijkende ervaring op dit gebied wil meemaken: Kijk op de site van takecarebnb.org !!!

Posted on

De derde deur: De deur van binnen

Stil zitten bij de zee

Pendle Hill Pamphlet 306, William Taber
Vertaald door Frieda Oudakker

Voor sommige Vrienden vraagt het tijd om in de wijdingssamenkomst ‘de deur van binnen’ te passeren. Anderen kunnen bij de overgang naar binnen heel snel de drempel overgaan. Gewoonlijk kan een ervaren Vriend het verschil voelen als de Vrienden zijn ‘gesetteld’ [1] Gesetteld – je plaats ingenomen hebben in de kring van Vrienden, letterlijk en figuurlijk. , of ‘gathered’[2] Gathered – verzameld, we zijn geen losse individuen meer. De groep heeft een gezamenlijke gerichtheid op de Geest / God – er kan een gevoel ontstaan één lichaam te zijn. , of zelfs ‘covered’.[3] Covered – de deelnemers voelen dat de Goddelijke Geest krachtig aan het werk is onder hen, door gesproken getuigenis en gebed, of door het onzichtbare energie-gevende, transformerende en … Continue reading
Toch is er geen uiterlijk signaal of plotselinge uitbarsting van licht die deze verdieping van kwaliteit van de Stilte vergezeld. Als we er al aan denken realiseren we ons soms in rustige verwondering dat we er al een paar minuten zijn.
Deze ervaring, van verenigd te zijn met een groep die wacht op de Geest kan op veel manieren beschreven worden. Niet één daarvan is op zichzelf voldoende en geen enkel persoon zal ze allemaal ervaren, tenminste niet in één bijeenkomst. Het voelt voor veel mensen als opgetild worden of uitdijen naar een staat van bewustzijn met een vreugdevolle, innerlijke en moeiteloze rust.

Tegelijkertijd komt de geest in een toestand als bij dromen. Het lijkt op het zitten bij de zee of een bergbeekje, als de tijd wegvalt of onbelangrijk wordt.

Sommigen ervaren een moeiteloze stroom van beelden die door de geest gaan, met nu en dan een pauze. Soms rijst een beeld helderder op, schijnbaar met een speciale betekenis. Anderen ervaren een ontspannen stroom van logische gedachten rond een probleem dat in hun geest oprijst. Misschien komt er een terugblik op de afgelopen week, met mogelijk een pauze voor een episode waar we moeite mee hebben of waarover God ons iets te zeggen heeft. Of we worden in een vanzelfsprekende stoom van gebed getrokken.

Het is alsof we in een levende stroom vol vernieuwende helende energie staan. Een stroom die vooruit en terug reikt in de tijd. We hebben een mysterieuze ontmoeting met de transformerende Tegenwoordigheid van de Levende God en de eeuwige Christus.

In die stroom voelen we, zoals George Fox zei, onze potentie om in een levende eenheid te zijn met dezelfde kracht die er in de profeten en apostelen was, waaruit de geschriften

ontstonden. (Maar de meesten van ons zijn nog niet zoals de apostelen en profeten; de Stroom heeft nog veel werk te doen met ons reinigen en transformeren!) Deze ervaring is vergelijkbaar met in stromend water staan. Net zoals in het water, hebben we nooit enige twijfel of we erin zijn. Een ervaren Vriend leert gewoonlijk te herkennen hoe het voelt in de Levende Stroom. Net als een aardse rivier lijkt deze speciale realiteit geen begin en geen einde te hebben. Zelfs al weten we dat dit water stroomt van zijn Bron naar de eeuwige Oceaan. Zoals een aardse rivier is het altijd dezelfde rivier, terwijl hij altijd leeft en stroomt en verandert. En zoals een aardse rivier stroomt hij tussen herkenbare grenzen die, hoewel ze soms wat veranderen, door de jaren heen steeds fundamenteel dezelfde zijn. Daardoor kunnen de tradities en de geschriften ons helpen om te weten hoe we die Stroom kunnen vinden.

Zoals een kind een kiezelsteen…

In deze Levende Tegenwoordigheid wordt het veilig voor het ego om te ontspannen. De scherpe grenzen van het zelf vervagen. Er kan iets nieuws binnen komen als we onszelf meer en meer verenigd voelen met de andere Vrienden en met de Geest van God. Dit gevoel van een gezamenlijke
realiteit kan zo sterk worden dat we het bijna kunnen aanraken. Het herinnert ons aan de verwijzing naar de samenkomst als ‘het lichaam’ in de
geschiedenis de Vrienden. Zo krijgt de taal van het Nieuwe Testament over verbinding door de wijn bij het avondmaal een nieuwe betekenis. We worden ons gewaar van de diepere waarheid achter deze metafoor bij de herinnering aan het oudchristelijke concept van een geloofsgemeenschap als het lichaam van Christus.

In deze staat van bewustzijn realiseren we ons ook de waarheid van een andere metafoor: ‘in de Geest van Christus’. We gaan ervaren dat onze rationele geest eerder een gereedschap is dan een meester. Onze geest is ingebed in een grotere Geest met toegang tot andere wegen van weten. We voelen ons hierbij geroerd voelen. Dan kunnen we deze fase van de bijeenkomst beschrijven als een tijd van verbazingwekkende genade en nieuwe waarnemingen in het Licht. Hoewel die beschrijving op zich accuraat is moeten we er aan toevoegen dat het ook pijnlijk kan zijn. De vroege Vrienden spraken van ‘Het innerlijk werk van Christus’. Dat brengt ons een getransformeerd leven. Een leven dat vraagt om trouwe aandacht voor de Goddelijke Tegenwoordigheid en ook trouwe gehoorzaamheid aan de Goddelijke wil, zoals we die kennen door de geschriften en de Heilige Geest. Dus we hoeven niet verbaasd te zijn als te midden van de vrede van een bijeenkomst in een eenheid van deelnemers en God, wij onszelf geconfronteerd zien met onplezierige situaties in ons leven, of we zien ineens iets van onszelf dat ons zorgen baart of pijn doet. Dat kan ontmoedigend zijn in de context van de vrede die we net beginnen te voelen. Totdat we ons George Fox ’s indringende boodschap herinneren dat een belangrijk deel van het werk van het Licht is het bloot leggen van hoe verward en van het pad geraakt– of ronduit zondig – onze levens werkelijk zijn. Op dat punt, zegt Fox

zoals een kind een kiezelsteen ……..

en veel andere spirituele Quaker gidsen, kunnen we ons verheugen in de zekere wetenschap dat hetzelfde Licht ons de weg toont om het te veranderen. Dus als zo’n onprettig bewustzijn van iets dat in ons leven niet goed loopt in ons blijft opkomen, in de vrede van de stille bijeenkomst, kan het een teken zijn dat we hier aandacht aan moeten gaan besteden. Op dat moment vraagt het een paar minuten van ons in de stille expanderende aandacht die zo karakteristiek is voor de verzamelde bijeenkomst. We kunnen ons ervan losmaken en het langzaam rond laten gaan in onze geest, ongeveer zoals een kind het licht op een glimmende kiezelsteen kan laten weerkaatsen. In deze minder veroordelende staat van bewustzijn kunnen geleidelijk nieuwe mogelijkheden, of oorzaken, of uitkomsten van het probleem opkomen, als we doorgaan het in het Licht te houden. Soms is er geen onmiddellijke oplossing, hoewel we voelen dat er een proces begonnen is. In andere tijden kunnen we een helder beeld krijgen van de veranderingen in ons leven die gevraagd worden. Het helende Licht helpt op de een of andere manier om op een diep niveau onze wilskracht te ondersteunen bij deze veranderingen. Het is het beste om ons niet te lang te bekommeren om zo’n probleem tijdens een bijeenkomst. We kunnen het de ritmes van de gemeenschappelijke stilte toevertrouwen ons verder te dragen op de Levende Stroom.

Voor sommigen kan het innerlijke werk van Christus een sterk gevoel van innerlijke genezing geven, vergezeld van vreugde, vrede, dankbaarheid voor de wonderen van de schepping. Ook kan er een geruststellend gevoel van grote innerlijke ruimte en leegte voor God zijn.

Vrienden hebben woorden gebruikt als eenheid, gemeenschap of doop, om zulke momenten te beschrijven waarin een hele groep verzameld lijkt te zijn in een woordeloze eenheid met God.

References

1 Gesetteld – je plaats ingenomen hebben in de kring van Vrienden, letterlijk en figuurlijk.
2 Gathered – verzameld, we zijn geen losse individuen meer. De groep heeft een gezamenlijke gerichtheid op de Geest / God – er kan een gevoel ontstaan één lichaam te zijn.
3 Covered – de deelnemers voelen dat de Goddelijke Geest krachtig aan het werk is onder hen, door gesproken getuigenis en gebed, of door het onzichtbare energie-gevende, transformerende en verbindende werk van de Heilige Geest.
Posted on

Sonneten Kenneth Boulding

THERE IS A SPIRIT WHICH I FEEL
Kenneth Boulding heeft deze sonnetten tussen 1939 en 1942 geschreven.
Ze zijn gebaseerd op de woorden die James Nayler twee uur voor zijn dood heeft gesproken.
Die tekst staat hieronder. Ik kon het niet laten om een poging te wagen de sonnetten te hertalen. Dat ging soms beter en soms ook niet. Ik heb me die vrijheid gegund. Als ik soms te ver van het oorspronkelijke ben afgeweken, geeft dat misschien reden om zelf verder over te mijmeren. Erik

“There is a spirit which I feel
that delights to do no evil, nor to revenge any wrong, but delights to endure all things,
in hope to enjoy its own in the end.
Its hope is to outlive all wrath and contention, and to weary out all exaltation and cruelty, or whatever is of a nature contrary to itself.
It sees to the end of all temptations. As it bears no evil in itself, so it conceives none in thoughts to any other.
If it be betrayed, it bears it, for its ground and spring is the mercies and forgiveness of God.
Its crown is meekness, its life is everlasting love unfeigned ; and takes its kingdom with entreaty and not with contention, and keeps it by lowliness of mind.
In God alone it can rejoice, though none else regard it, or can own its life.
It’s conceived in sorrow, and brought forth without any to pity it, nor doth it murmur at grief and oppression.
It never rejoiceth but through sufferings: for with the world’s joy it is murdered.
I found it alone, being forsaken. I have fellowship therein with them who lived in dens and desolate places in the earth, who through death obtained this resurrection and eternal holy life.”
James Nayler

Er is een geest die ik voel
Die wil geen kwaad te doen,
of wraak nemen,
maar die verdraagt alles,
in de hoop dat uiteindelijk alleen zichzelf is.
Haar hoop is om alle toorn en twist te overleven,
en om alle verheffing en wreedheid, of wat dan ook dat tegenstrijdig is met zichzelf, te verdrijven.
Het zorgt voor het einde van alle verleidingen.
Aangezien het geen kwaad draagt,
zal het niemand op slechte gedachten brengen.
Als het verraden wordt, draagt het dat,
want zijn grond en bron is de barmhartigheid en vergeving van God.
Haar kroon is zachtmoedigheid,
haar leven is eeuwige oprechte liefde;
en ze neemt haar koninkrijk met overeenstemming en niet met geweld, en houdt het door bescheidenheid.
Alleen in God kan het zich verheugen,
hoewel niemand anders haar ziet, of haar leven kan bezitten.
Ze is verwekt in verdriet, en opgevoed zonder medelijden,
maar je hoort haar niet over verdriet en onderdrukking.
Het verheugt zich alleen door lijden:
want met de vreugde van de wereld wordt het vermoord.
Ik vond haar alleen, verlaten.
Ik heb daarin verwantschap met hen die leefden in holen en verlaten plaatsen in de aarde,
die door de dood de opstanding en het eeuwige heilige leven kregen.

I. There is a spirit which I feel

CAN I, imprisoned, body-bounded, touch
The starry robe of God, and from my soul,
My tiny Part, reach forth to his great Whole,
And spread my Little to the infinite Much,
When Truth forever slips from out my clutch.
And what I take indeed, I do but dole
In cupfuls from a rimless ocean-bowl
That holds a million million million such ?

And yet, some Thing that moves among the stars.
And holds the cosmos in a web of law.
Moves too in me : a hunger, a quick thaw
Of soul that liquefies the ancient bars,
As I, a member of creation, sing
The burning oneness binding everything

II. That delights to do no evil

SHALL I be good because of some reward,
Because the virtuous act pays dividends
In candy bars, the approving nods of friends,
In many tongues to praise, and hands to applaud,
In riches, honours, lavishly outpoured ?
Or, since to ruin all things earthly tend.
Shall I be good to gain the greatest end,
The crown of bliss that Heaven may afford ?

Ask the sweet spring upon the mountain top
What makes his sinless water flow so free :
Is it the call of some far-distant sea.
Or the deep pressure that no crust can stop?
No conscious end can drag us out of sin.
Unless clear goodness wells up from within.

III. More to revenge any wrong

NOW am I veined by an eroding doubt,
Insidious as decay, with poison rife.
Is love indeed the end and law of life.
When lush, grimacing hates so quickly sprout?
I thought in ignorance I had cast out
The sneaking devils of continuing strife,
But as the cancer thwart the surgeon’s knife.
So does reverse my sword of reason flout.

But though hate rises in enfolding flame
At each renewed oppression, soon it dies ;
It sinks as quickly as we saw’ it rise.
While love’s small constant light bums still the same.
Know this : though love is weak and hate is strong,
Yet hate is short, and love is very long.

IV. By delight to endure all things

HOW to endure, when all around us die
Nations and gracious cities, homes and men,
And the sweet earth is made a filthy den
Beneath whose roof black, belching vultures fly
How to endure the darkness, when the sky
Is totally eclipsed by evil, when
Foul grinning Chaos spreads its reign again
And all good things in senseless ruin lie.

Must we be hard as stone? It wears to dust.
As stiff as oaks ? But they untimely break.
As pitiless as steel ? It turns to rust,
And Time from Pyramids will ruins make.
In violence, decay, starvation, need.
What can endure ? Only the living Seed.

V. In hope to enjoy its own in the end

SMALL flowers there are beside the stoniest way,
And on the seeming-endless journey
Some breaths of air are sweet, and some birds sing,
And some new goal is reached in every day ;
Yet for the unknown end we wait and pray.
When the last knot of this world’s tangled string
Is straightened out, and every evil thing
Redeemed in heaven’s undisputed sway.

We know not how the day is to be born
Whether in clouds of glory, tongues of flame.
As once at Pentecost the Spirit came,
Or whether imperceptibly as dawn
But as the seed must grow into the tree,
So life is love, and love the end must be.


VI. Its hope is to outlive all wrath and contention

WHO weeps for Babylon, who mourns for Tyre,
Who worships proud imperious Caesar now ?
The wreath, woven to fit a tyrant’s brow
So soon is trampled in oblivion’s mire.
Buried the ash of Moloch’s dreadful fire.
Withered and lost Astarte’s golden bough.
And turned beneath the lonely peasant’s plough
Lie splintered shards of heathen altars dire.

Victorious lava sears the mountain side.
And leaves a cicatrice among the green.
But sun and frost and rain, and roots unseen
Advance the slow, resistless verdant tide.
Through all events runs one repeating rule.
That life may grow, but wrath and hatred cool.

VII. And to weary out all exaltation and cruelty

WHAT patience must we cherish, to out-wear
The sleepless hosts of hell, who lie in wait
Against our slightest weakness, early, late,
With perseverance more than we can bear.
How can we wait the many a weary year
Before the rock of pride, and cruel hate.
Into a fruitful earth disintegrate
Under the tears of love and near-despair ?

Who then can blame us if we lose our trust
In Love’s slow ways, and hastily rush to blast
The rock to pieces— but to find at last
When smoke has cleared, not earth, but barren dust.
Only by endless rain the soil is given.
And endless patience is the way of Heaven.


I- ik voel een spirit

Kan ik, gevangen in mijn lijf, dus fragiel,
De oneindigheid aanraken van God, en van mijn ziel?
Als mijn kleine ik reikt naar het Geheel,
lost het op in het oneindig Veel,
Tegelijk met de waarheid zoals ik die ken.
Wat ik doe en wie ik ben?
Ik neem een beetje, geef kleine beetjes mee,
Uit de eindeloze oceaan, de eindeloze zee.

En toch…iets dat ergens deint,
Bewaker van wetten en zelf van wetten vrij,
Beweegt ook in mij;
Kan zorgen dat mijn traliehuid verdwijnt
Als ik zing, ik, scheppingskind,
Over de eenheid die alles in alles bindt.






II. – waarom goed doen?

Zal ik goed doen vanwege een beloning?
Ja ja, goed doen geeft rente
In de vorm van applaus en vleiershoning,
Snoepgoed en complimenten!
Dan word ik geëerd en rijk als een koning!
Of zal ik, omdat je dat allemaal niet moet geloven
Mikken op een andere bekroning:
Een zegen– zoals ze zeggen – van boven?

Vraag de bron in de bergen naar het procedé:
Waarom zij een rivier laat beginnen;
Komt het door de lokroep van de zee,
Of komt het door een onstuitbare kracht van binnen?
Door een bewust gekozen doel verandert niet ons zwakke gedrag:
Het is een bron van pure goedheid van binnenuit die dat vermag.

III – beter dan wraak

Ik twijfel, ik wil me er niet aan overgeven,
Het voelt als verraad;
Is liefde inderdaad het doel en de wet van het leven,
Nu haat overal zo snel ontstaat?
Zoals kanker het mes van de chirurg weerstaat,
Is de twijfel in mijn denken weer begonnen…
Ik dacht dat ik ruzie en haat
In mezelf had overwonnen.




Hoewel haat groeit, loeit als vuur,
Is het ook snel te doven;
Het is fel en van korte duur.
Liefde heeft een andere natuur
Dit zwakke vlammetje komt alles te boven;
Ze heeft een langere adem en is puur.




IV- Verdraagt alles

Alles gaat kapot, hoe is dat te verdragen?
Landen, huizen, mensen, dieren.
En de mooie aarde die ons heeft gedragen
Is nu een ruïne met zwarte, boerende gieren.
Hoe kunnen we deze duistere dagen,
En de smerig grijnzende Chaos weerstaan?
We horen het kwaad weer overal knagen;
Het goede is zinloos vergaan.

Moeten we zo hard zijn als steen?
Ach, dat wordt ooit stof, verwaait en verwoest.
Hard als staal? Zelfs dat verroest.
In tijden van geweld, verval,
honger, pijn en haat,
is de hoop gevestigd op het klein en levend Zaad.




V- ooit

Er komen altijd wel bloemen door het harde trottoir.
Op onze reis geurt de lucht soms zoet.
Het zingen van vogels komt ons soms tegemoet,
En elke dag krijgen we weer íets voor elkaar.
Er komt een einde aan menselijke misère;
Ooit zullen we helder zien met eigen ogen.
Dat ligt echter niet in ons eigen vermogen;
We hopen en wachten op ingrepen van verre.

We weten niet hoe het zal komen, zal zijn;
Als hemelse storm, of als vlammende tongen
waarmee de geest al eerder heeft gezongen.
Of is het onmerkbaar als de dageraad en klein?
Ach, zoals uit dít zaadje déze boom zal groeien,
Zo zal, omdat leven liefde is, aan het einde liefde bloeien.

VI- het oude sterft


Ooit waren er trotse steden
En nog trotser tirannen,
Maar naar een roemloos verleden
Zijn die inmiddels verbannen.
Leeuwentroon en bloedaltaar zijn bedolven,
Onvindbaar en versplinterd.
Lauwerkrans en hakenkruis zijn bedorven,
Onttoverd en beschimmeld.

Lava komt groots naar beneden zakken,
Brandt een litteken in het woud!
Maar de natuur zal zich herpakken.
As wordt akker, want de regel is al oud:
Het leven zal groeien en niet verzwakken,
Alleen geweld en haat worden hard en koud.







VII- slome liefde


Wat een geduld hebben we nodig, en kracht,
Om onze demonen te weerstaan.
Zij zijn wakker dag en nacht,
Steeds klaar om toe te slaan!
Hoelang moeten we wachten
Tot onze rots van trots en blinde zwaarden,
Met liefde en wanhopige gedachten
Verandert in vruchtbare aarde?

Nee, de langzame liefde willen we niet,
Niet dat trage en gestage, softe gepraat;
Wij werken liever met dynamiet.
Helaas is daarmee een dorre vlakte het resultaat!
Dat is geen goede grond;
Alleen gestage en trage regen, maakt aarde gezond.





Posted on

Van de redactie

Van de redactie

Ik kom er in deze dagen veel meer aan toe om de natuur in te trekken en te fotograferen. Ik voel me sterk verbonden met de vogels, de planten en de natuur. Lopend over de IJsseldijk geniet ik van het lichtspel in de wolken en in het water van de rivier. Ik zie een grote V van kolganzen langs trekken, terwijl ik hun hoge, melodieuze, kwebbelende tonen hoor. Wat zeggen ze tegen elkaar, hoe communiceren ze, welke richting ze op zullen vliegen? Hoe wisselen ze van plaats in de V? Hoe is hun verbondenheid, zijn er fami- lies? Wat weten we eigenlijk weinig! Het overwegende gevoel is verwondering en bewondering voor de ongelofelijke verscheidenheid in de natuur. Ik ervaar een innerlijke openheid met dat grote wonder van het le- ven. In de online bijeenkomst ‘Quakers en ik’ waar we met citaten van Thomas Kelly de stilte deelden, werd ik sterk geraakt door de beschrijving van Kelly van zijn innerlijke beleving van het ‘Licht wat er al is’. Ik voelde wat het met me deed terwijl ik naar een biddende torenvalk keek. Alsof ik met aandacht open ga. Alsof ik licht in een stralende wolkenlucht zie. Me innerlijk verbonden voelen met het leven en vreugde.

Vandaar de biddende torenvlak op de voorkant van deze Vriendenkring. De foto die ik maakte tijdens de Quaker retraite in Imshausen in 2017. Ik hoop dat ook jij als lezer een bijzondere ervaring hebt als je volle aandacht kunt geven naar een ander levend wezen of naar je eigen innerlijke wereld.

De Coronacrisis geeft ons een heel ander perspectief op waar de mensheid op het ogenblik mee bezig is. De cultuur van hebben, hebben en nog meer hebben is ineens naar de achtergrond en we praten vooral over gezondheid, solidariteit met kwetsbaren, over wie in het ziekenhuis en op de IC liggen. Ik hoop dat er nu ook openheid komt voor de waarden van de natuur, van het klimaat, van veiligheid voor de vele vluchtelingen. Ik hoop op een om- mekeer in het denken dat ‘hoe meer wapens we bezitten, hoe veiliger we zouden zijn’ naar hoe minder wapens hoe veiliger.

In deze Vriendenkring verscheidene gedichten die je wellicht een blik naar binnen brengen. Een aantal artikelen over vredesactiviteiten van Quakers of die Quakers ondersteunen. Het artikel over de Undergroundrailroad laat zien hoe belangrijk het is om de moed te vatten om in een onrechtvaardig sys- teem actie te ondernemen om mensen te redden en aan vrede te werken.

Ik wens je veel innerlijk licht in dit komende jaar! Sytse Tjallingii

Posted on

Vluchtelingen even onderdak geven

Omdat er al enkele Quakers zijn die aan Takecerbnb mee doen hierbij wat informatie over dit waardevolle initiatief.

Op dit moment wachten duizenden vluchtelingen met een verblijfsvergunning in het asielzoekerscentrum op een woning. Takecarebnb maakt het mogelijk dat zij tijdelijk bij een gastgezin logeren. Heb jij een kamer over? Voor gast- gezinnen is de logeerperiode een bijzondere ervaring. De gast blijft minimaal twee weken en maximaal drie maanden logeren. Je geeft je gast een warm welkom en een positieve start in Nederland.

Heb je belangstelling om gastgezin te worden voor een vluchteling? Als je je hebt aangemeld bij Takecarebnb zorgen wij voor een matchmaker. Onze vrijwilligers noemen we ‘matchmakers’, dit is een team van mensen die zoekt naar de juiste ‘match’. De matchmaker neemt contact met je op, no- digt je uit voor een intakegesprek en vult samen met jou het intakeformulier aan. Zo kunnen we je persoonlijke situatie, je voorkeuren en je verwachtin- gen in beeld brengen.

Op basis van je antwoorden stellen wij een profiel op en kunnen we op zoek gaan naar een geschikte gast. Vervolgens doet de matchmaker een voorstel voor een ontmoeting. Als de ontmoeting goed verloopt en er een klik is tus- sen jou en de gast, wordt er een afspraak gemaakt om een weekend op proef te komen logeren. Pas als dat weekend samen goed bevalt, start een logeer- periode van drie maanden.

Je kan je gast stimuleren zich op te geven voor een ‘Taalmaatje’ (een initia- tief van Vluchtelingenwerk); je kan je gast helpen een geschikte kerk, moskee of sportvereniging te vinden. Of samen met je gast uitzoeken wat voor activiteiten er in jouw regio voor vluchtelingen worden georganiseerd, waar je gast zich bij aan zou kunnen sluiten. Neem eventueel contact op met je contactpersoon (matchmaker) voor tips.

Posted on

Vergeving

Uit: Boek van vergeving, Een gids van wond naar verwondering blz 68 door Willem Glaudemans

Vergeving brengt vrijheid,
De bevrijding van je oordelen
En je idee van schuld.

Vergeving brengt vrede,
De innerlijke rust van een denkgeest,
Die liefde hervonden heeft.

Vergeving brengt vreugde,
Het diepe geluk van wie zichzelf gevonden heeft.

Vergeving brengt

Posted on

De 4 deuren naar de Stille Samenkomst – vervolg

Door William Taber Pendle Hill Pamphlet 306 Vertaling Frieda Oudakker

De tweede deur de deur naar binnen

Misschien ben je wel eens als eerste vroeg in de ruimte van de bijeenkomst gekomen. En heb je, hoewel het nog geen tijd was, ervaren dat er al een Te- genwoordigheid in de kamer was.
Wanneer begint de Wijdingssamenkomst feitelijk?

Een hint in die richting kreeg ik toen ik in een Trappistenklooster met een monnik naar de kapel liep.
Terwijl we gezellig liepen te praten zag ik ineens in zijn ogen dat een deel van hem al in de kapel was, bezig met de eredienst die nog niet eens begon- nen was.

Hierna beschrijft William Taber dat de meeting feitelijk begint als we door ‘de deur ervoor‘ gaan, waarover we in de vorige Vriendenkring konden le- zen. Bijvoorbeeld als we de bijeenkomst voor ons zien, als we in de Stroom stappen, als we Vrienden in gedachten nemen, of in welke vorm dan ook. Geëigende momenten daarvoor kunnen de avond ervoor zijn, of bij het wak- ker worden op zondagochtend. Door de hele Quaker geschiedenis heen werd vaak aan Vrienden gevraagd tijd te nemen om hier bewust aandacht aan te besteden.

Het letterlijk door de deur naar binnen stappen voor de wijdingssamenkomst kan een fysiek gebed worden als lichaam, geest en spirituele zintuigen af- stemming zoeken op de Stroom, terwijl we naar onze plaats lopen. We installeren ons op onze stoel, ontspannen maar niet onderuitgezakt. We zijn klaar om naar binnen te gaan – in te keren en te centreren.

Op dit punt hebben vrijwel alle religieuze tradities openingsrituelen ontwik- keld. Zij helpen deelnemers de overgang te maken van de gewone bewustzijnstoestand naar het ruimere bewustzijn van de eredienst. De eerste minuten van onze wijdingssamenkomst kunnen erg gewoontjes en kleurloos lijken. Totdat we ons realiseren dat wij de inzet van iedere deelnemer nodig hebben om te komen tot eenzelfde liefdevolle gerichte aandacht, die ons leidt van het ene bewustzijnsniveau naar het andere. Er is geen dominee of priester die het werk voor ons doet.

Er zijn veel verschillen in hoe ieder van ons dat pleegt te doen. Daar zijn 3 duidelijke kwaliteiten voor nodig:

  • •..  een diep verlangen naar het ervaren van Gods Tegenwoordigheid
  • •..  focus. Met welke techniek dan ook -of het ontbreken daarvan- de ope- ning van de bijeenkomst vraagt een alert gerichte aandacht op die Tegenwoordigheid.
  • •..  vertrouwen, een synoniem voor geloof. Het vertrouwen om alles los te laten en ons moedig over te geven aan de diepe Stroom van het Levende Water. Hier volgen enkele benaderingen van dit moment van naar binnengaan en centreren. Niemand gebruikt ze allemaal en misschien zijn er nog wel meer dan deze:
    1. Herinner je dat je altijd al in die Tegenwoordigheid bént. Nu zoek je een manier om met je hele zijn te komen tot bewustzijn ván en har- monie mét die eeuwige, liefdevolle en transformerende Tegenwoordigheid.
    2. Veel mensen beginnen met hun lichaam in een rustgevende positie te brengen. In een houding die langere tijd volgehouden kan worden en waarin een goede ademhaling mogelijk is. Voor de meeste mensen betekent dit: voeten plat op de grond, handen in de schoot, een rechte rug en de ogen gesloten of ontspannen open. Sommigen bereiken dit door als-in-gebed ieder deel van hun lichaam beurte- lings te ontspannen. Van beneden naar boven, of andersom.
    3. Sommigen herhalen langzaam het onze vader een aantal keer. Iedere zin ervarend en doorvorsend, als een manier om dieper in contact met de Tegenwoordigheid te komen. Je kunt ook andere inspirerende teksten herhalen, zoals psalm 23 ‘De Heer is mijn Herder’.
    4. Een mantra zeggen, d.w.z. één of meer betekenisvolle woorden voor je zelf herhalen. Op iedere ademhaling kun je in gedachten een paar woorden zeggen die je herinneren aan de Tegenwoordigheid.
    5. Een spontaan vrij gebed kan helpen.
    6. Bidden voor de personen die aanwezig zijn.
    7. Het gebruik van mentale beelden zoals:
      – jezelf zien in de Stroom die al vanaf het begin van de schepping aan- wezig is en ons allemaal omvat
      – jezelf doordrenkt zien van de transformerende liefde van God
      – visualiseer hoe de liefde stroomt naar iedereen in de kring. Daarna verbind je alle deelnemers met elkaar en met God
      – Jezus Christus of een ander aspect van het Goddelijke zien, misschien als een licht dat de hele ruimte vult, of dat zich richt op iemand met een speciale behoefte
      -zie jezelf als de centrale figuur in een bijbel verhaal. Doorleef het hele verhaal. Welke nieuwe blik krijg je hierdoor op de boodschap van Jezus voor jouw leven?
    8. Andere Vrienden worden zich eenvoudig bewust van de Stille Aanwezigheid in de ruimte en gaan daar woordeloos in op.
  • Samenvattend: voor sommigen zijn focus en concentratie de ingang en voor anderen een ontspannen toelaten van contact met de Geest. Toch lijkt het de combinatie van ontspannen én gefocust zijn, die de weg wijst naar het veranderde bewustzijn van ‘de deur naar binnen’.

NB. 1 Al deze suggesties laten het klinken alsof we iets moeten dóen. Alsof het allemaal van óns afhangt. Maar de meeste mensen merken dat het verlangen volledig aanwezig te zijn én de les om te ontspannen in plaats van krampachtig het juiste te willen doen, veel belangrijker zijn dan al deze technieken. Voor sommige ervaren Vrienden wordt het passeren van de deur naar binnen relatief simpel. Ze gaan eenvoudig zitten, staan lichaam en geest toe om tegelijk ontspannen én alert te zijn en sluiten of ontspannen hun ogen. Dan zijn ze al gauw daar, gewoon omdat ze er al zo vaak geweest zijn. En omdat hun verlangen daar wéér te zijn zo groot is.

NB. 2 Soms hebben we een aantal moeilijke samenkomsten, omdat het hoofd zo vol afleiding is geweest dat we de Levende Aanwezigheid totaal niet op de gebruikelijke manier gevoeld hebben. Dan kunnen we ons afvragen of we ooit nog wel daar zullen komen. Spirituele leraren vertellen dat dit momenten kunnen zijn dat God heel dichtbij is. Als we, iedere keer dat we merken dat we afgeleid zijn, weer zachtmoedig terugkeren naar God, kunnen we juist een grote spirituele groei doormaken. Na in vertrouwen door veel van zulke bijeenkomsten heen gegaan te zijn, realiseren we ons geleidelijk dat de werkelijkheid van Gods doorgaande transformerende werk binnen in ons steeds duidelijker wordt. We kunnen ons bewust worden van een nieuwe stevigheid, kalmte en gecenterd zijn, als een soort grondtoon in ons dagelijks leven.

Posted on

Quaker samenkomsten

Video over de stille samenkomst, Engels met ondertiteling
Posted on

Ledenlijst

Je moet inloggen om deze inhoud te bekijken. Alsjeblieft . Nog geen lid? Meld je aan
Posted on