Religieus Genootschap der Vrienden

Vertrouwenscommissie

Uit berichten in de pers bleek dat zich op Quakerscholen in Nederland seksueel misbruik heeft voorgedaan. Dit spijt ons intens. Hoewel wij geen directe verantwoordelijkheid droegen voor de scholen, voelen wij wel de morele verantwoordelijkheid om zij die hieronder leden in de gelegenheid te stellen hun ervaringen te delen met onze vertrouwenscommissie. Het emailadres is: quakervertrouwenscommissie@xs4all.nl

Posted on

Conflicten een mogelijkheid om te groeien?

Vrede begint in onszelf. Het moet ingebed worden in onze gezinnen, in onze meetings, in ons werk en in onze vrije tijd, nationaal en internationaal. Die taak zal nooit klaar zijn. Vrede is een proces van verbonden zijn (to engage in), niet een doel dat moet worden bereikt. (Sydney Bailey, 1993)

Het Quaker vredesgetuigenis is ontstaan in een tijd dat de Quakers met zeer veel tegenstand en geweld te maken hadden. In onze tijd is dat gelukkig niet
zo en daarom vraagt het minder van ons. Misschien is dat de reden dat we conflicten liever vermijden dan op een liefdevolle manier elkaar te confronteren met de mogelijkheden en de groei die een conflict kan opleveren.

Conflict en avontuurlijk leven horen bij elkaar. Conflicten kunnen de zaken vastzetten (constrain), maar ook bevrijdend werken en dat hangt geheel van ons af!

Vrienden denken vaak dat een conflict hebben verkeerd is. We hebben tenslotte ons vredesgetuigenis en we moeten vredelievend zijn. Maar hoe
vredelievend zou onze meeting zijn als George Fox of John Woolman binnen kwamen? Zij gingen confrontaties niet uit de weg, maar deze confrontaties werden gekenmerkt door het liefdevolle respect waarmee zij de mensen, waar zij een conflict mee hadden, benaderden. En de oprechtheid van hun boodschap was voelbaar voor de mensen tegen wie ze spraken.

Twee voorbeelden van een probleem in een meeting:

  • Er is iemand die vaak en langdurig een bijdrage levert in de meeting en die zich niets aantrekt van de discipline die binnen de Quakers op dit gebied bestaat.
  • Iemand met een sterke persoonlijkheid is zeer dominant in de groep.

Vraag: worden problemen in onze meeting (h)erkend en onder ogen gezien? Als je avontuurlijk leeft, ontstaan er altijd conflicten. De kunst is om er op een constructieve manier mee om te gaan. En dat kunnen we leren dankzij de kwaliteit van ‘eldership’ in onze groep. ‘Eldership’ is natuurlijk niet een op gave van een paar mensen, die we daarvoor gevraagd hebben, maar het is het delen van de wijsheid en ervaring van elk lid.

Het is heel nuttig als we een aantal simpele richtlijnen hebben voor gasten. Richtlijnen zijn ook heel fijn om de ervaren leden er af en toe aan te herinneren waar ook zij zich aan moeten houden! Als er een “moeilijk” iemand de meeting bezoekt, is het goed te bedenken, dat we bijna allemaal wel eens een keer moeilijk zijn geweest voor een ander!

Moeilijk gedrag ontstaat meestal als we het ( al of niet terechte) gevoel hebben dat onze gevoelens niet worden gerespecteerd. Vaak blijkt trouwens dat die moeilijke mensen ons het meest over onszelf hebben geleerd….

We weten dat anti-sociaal gedrag meestal het gevolg is van een diep emotioneel trauma. We moeten wel bedenken dat een meeting geen therapiecentrum is. Luisteren is het enige (maar echt luisteren kunnen niet veel mensen en het is hard nodig en helend) dat we kunnen doen.

De mediator moet geloven in een oplossing. Maar geen oplossingen aandragen! En geen adviezen, persoonlijke belevenissen! Luisteren en zorgen dat de oplossing uit de deelnemers komt. Je moet de persoonlijke waarde van ieder bevestigen en objectief blijven. Geen oordeel en geen sympathieën en antipathieën mogen meespelen. Niet onderbreken, geen zinnen voor de anderen afmaken. Het enige dat echt werkt: actief, oordeelloos, werkelijk LUISTEREN.

Vier belangrijke vragen:

  1. Wat is het probleem?
  2. Wat is je gevoel erbij. Wat voor effect heeft het op jou?
  3. Wat wil je dat er gebeurt?
  4. Wat kun je zelf doen?
Posted on

Grensbijeenkomst in Sittard

Wij gingen vrijdag rond 11 uur op weg naar Sittard. Onderweg moesten we eerst de hond van Frieda in Venlo in pension brengen. We wilden vroeg aanwezig zijn in het Bezinningshuis Regina Carmeli. Het Bezinningshuis maakt deel uit van het klooster. Er wonen/werken 30 nonnen.

Het Bezinningshuis Carmeli met de mooie tuin (foto Joke Hofman)

We wilden nog de naamkaartjes, kamerindeling e.d. klaarleggen voordat de deelnemers zouden arriveren. En misschien moesten we nog stoelen klaar zetten. Dat viel allemaal mee. Zuster Gisela, onze gastvrouw, had al veel geregeld.

Ik was hier voor de eerste keer. Wat een goede locatie: ieder een eigen douche en toilet, mooie royale ruimtes waar we gebruik van konden maken. En een prachtige tuin overal om de gebouwen heen.

Rond 16 uur kwamen de eerste deelnemers binnendruppelen. Behalve Vrienden uit Nederland, waren er Vrienden uit Duitsland, België, Groot Brittannië en Ierland. Een fiks aantal van hen was al eerder bij een grensbijeenkomst, dus was het een vrolijk weerzien.

Het weekend begon met een broodmaaltijd met een heerlijke soep. Na het eten heette Frieda ons allen “hartelijk” welkom. Ze gebruikte “hartelijk” met name vanwege het woord “hart”. Ze sprak over de fase van afstemming op de hart-energie. Dat betekent dat je ánders werkt, bewust en alert aanwezig bent je voelhorens uitzet, meer aandacht voor rust en stilte, voor intuïtie.

Ze concludeerde: contact – vanuit ons hart – met onszelf, met de mensen om ons heen, dat stroomt vanzelf door naar de hele wereld.

Mieke van Opheusden zorgde ervoor dat wij elkaars namen leerden te onthouden middels een paar leuke kennismakingsspelletjes.

Daarna introduceerde Erik zijn onderdeel van het programma: Quakers en Kunst. Op de tafels waren plakken rode kool, maiskolven, venkel e.d. neergelegd en ook papier, potloden en stiften. Er werden wenkbrauwen opgetrokken bij het zien van de groenten. Wat daarmee te doen? Sommigen begonnen al met natekenen. Erik vroeg ons wie zich creatief zou willen noemen. Aanvankelijk reageerde iedereen terughoudend, maar na een paar voorbeelden van creativiteit, kwamen de tongen los: de een hield van creatief koken, de ander van tuinieren, weer een ander noemde creatief lesgeven of creatief opvoeden. Maar ook creatief een ziekte doormaken, met een handicap omgaan enz.

Hij gaf ons veel informatie niet alleen over wat kunst is, maar ook over kunstenaars. In ieder van ons is creativiteit; zonder creativiteit zou de mens de evolutie niet zijn doorgekomen.

Toen was er koffie of thee met een koekje (ook voor de diëten!)

Tot slot van de avond vertelde Thea Droog een mooi zelfgeschreven sprookje: “De wandelende bomen van het oerbos”

Marlies Tjallingii en Susanne Odeh lieten diegenen op zaterdagmorgen bewe­gen, die er iets vroeger voor op wilden staan.

Tai Chi ’s morgens

Toen ontbijt en om 9 uur vervolgde Erik zijn programma.

Hij noemde benoemde de link tussen creativiteit en religie. Kunst komt van diep binnenin je. Je zou kunnen zeggen: kunst is als bidden. Kunst is groeien als mens.

Er was ook klei op tafel gelegd. Onderwijl kon je daar mee bezig zijn.

Er zijn in de geschiedenis van de Quakers ook heel wat kunstenaars geweest: schilders, dichters, schrijvers, componisten.

Over de componisten gaf Joke Hofman na de koffie de workshop: introductie in Quaker muziek: De eerste Quakers verwierpen muziek, omdat het hoorde bij de traditionele kerkorde. Als je zong, gebruikte je de voorgeschreven teksten en daar wilden zij juist mee breken. Het werd ook frivool gevonden. Het hield je af van waar het werkelijk over ging. Maar… George Fox zong toen hij in de gevangenis zat, ook al veroordeelde hij psalmen zingen en straatmuziek!

Joke noemde latere Quaker tekstschrijvers/dichters, die inmiddels bekende liederen hebben geschreven, b.v. Greenleaf Whitties and Baptist Robert Lowry (“How can I keep from singing”)

Meer eigentijds denken we aan Tony Biggin, componist van “The gates of Greenham” en “Cry of the earth”. Beide zijn ‘peace passions’.

Joke liet ook een aantal liederen horen van Quaker componisten of – tekstschrijvers.

Na de koffie kon men kiezen uit een aantal workshops: Quaker muziek (de liederen zingen o.l.v. Joke, die voorheen genoemd waren) Creatief fotograferen o.l.v. Sytse Tjallingii en Kunst en Verzet door Mieke van Opheusden. Mieke liet mooie foto’s met voorbeelden zien van kunst, gebruikt bij bijv. demonstraties. Soms drukt een banner beter uit waar het over gaat, vaak op kunstzinnige wijze. Bijvoorbeeld met woordspelingen die heel goed gevonden zijn. Of uitbeeldingen. We zagen een politieagent op een foto met aan beide kanten naast zich twee clowns, die hem omhelsden. Er ontstond een gesprek hierover. Was dit helemaal geweldloos? Hoe voelde de agent zich?

Het was een boeiende workshop.

Foto workshop

Na de uitgebreide warme maaltijd, waren er opnieuw workshops te kiezen: sacred dance o.l.v. Frieda Oudakker en botanische tekeningen en schilderijen van Sydney Parkinson (1745-1771) o.l.v. Janet Kreysa. Hij was een Quaker die tijdens een (zeil-)bootreis Australië, Nieuw Zeeland en Tahiti bezocht. Hij was de eerste Europeaan die tekeningen maakte (zo’n 1300 stuks) van de planten die hij onderweg aantrof. Janet had zich in hem verdiept en vertelde over zijn leven en liet ook diverse van zijn illustraties zien.

Mike Zipsen liet een aantal Vrienden kennis maken met het brailleschrift.

Na de thee kon je opnieuw één van de workshops kiezen of gewoon fijn contact hebben met elkaar.

’s Avonds hadden we een bar gezellige avond o.l.v. Anneke Janssen. Er werden gedichten voorgedragen en de hele groep werd uitgedaagd om een verhaal te vertellen waarin een paar muziekinstrumenten een rol moesten spelen. Verrassend om te zien wat de verschillende groepen daarvan maakten!

Als afsluiting deden we met elkaar de dans ‘De Bron’, waarbij we elkaar ondersteunden bij het naar de wereld dragen van het waardevolle dat we uit onze diepste Bron putten..

Toen was het weer de laatste dag. Na het ontbijt ontruimden we de kamers en daarna liet Sytse Tjallingii prachtige foto’s zien die tijdens de fotoworkshop gemaakt waren.

Van 11-12 uur hadden we een fijne “silent meeting” samen.

Ik had heel sterk een gevoel van verbinding.

Het weekend eindigde na de warme lunch.

Het was een heerlijk weekend!

Posted on

Dakloosheid in London

Het laat me niet los. Al ben ik niet iemand, om iets te organiseren, maar er over schrijven kan ik wel Ik hoor het Brian Deighton nog zeggen: ”Het is een schande! En er zijn heel veel uitbehandelde psychiatrische patiënten bij”. Brian is een Londense Quaker, tevens kunstschilder, die ik op één van mijn vorige reizen ontmoette. De daklozenkrant, the Big Issue, heeft vaak goede artikelen. Ik heb er een paar voor jullie vertaald.

Alles in het leven heeft twee kanten—zodra je de moed hebt, je daar bewust van te worden, wat tijd en energie kan kosten. Zo ook dakloosheid. Ik ga beide kanten belichten, de negatieve, maar dan ook een positieve kant. Wat doet dit met mensen? Dit werd geschreven bij de gewelddadige dood van een dakloze, vriendelijke man:

Paul Kelly werd begraven op een rustig kerkhof bij Glasgow.”

“Mensen, die de Big Issue verkopen, of mensen, die buiten slapen en zij, die op straat leven, worden niet als individu gezien. Ze zijn een groep van gelijksoortige mensen. De nood­lij­denden, de armen, zij met de onverzorgde baarden en verweerde gezichten, de ongelukkigen in nood. Zij worden niet gezien als individuen met dezelfde ver­wor­ven gedachten zoals jij en ik die hebben, en dezelfde wens om dingen te verkondigen over de wereld waarin we leven.

De begrafenis van Paul illustreerde twee dingen: de eerste is, dat uiteraard ieder mens zijn/haar verhaal te vertellen heeft. Dat iedereen een stempel op de wereld zet dat verschilt van dat van een ander. En…. hoe de wereld geschokt is, en dit projecteert op de situatie, waarin zij zich bevinden

Slapende en ontwakende dakloze vrouw in Oxford Street

Iets anders, wat bleek bij de begrafenis van Paul is, dat in het verhaal van elk mens, er normaliter sprake is van familie en vrienden. Als mensen in nood een beroep doen op de Big Issue, heeft er ergens op hun weg een ontwrichting of verstoring plaatsgevonden. En dat kan vervreemding van familie betekenen. Big Issue kan dan één van de middelen zijn om dingen weer op te bouwen. Zoals in het volgende verhaal bijvoorbeeld.

Street Art, een kunstproject voor mensen die aan de zelfkant van de maatschappij leven. Er zijn prints te koop bij bigissueshop.com, waarvan minstens de helft van de opbrengst naar de kunstenaar gaat.

De ‘street-art’ kunstenares Geraldine heeft de laatste tijd gewerkt aan een serie in olieverf op papier, met als onderwerp Ierse landschappen. Ze is de 60 gepasseerd en had in het verleden de strijd moeten aangaan met drugsverslaving en is tot tweemaal toe dakloos geweest., terwijl ze op straat leefde in de buurt van Victoria, London.

Het maken van kunst heeft veel bijgedragen aan de rehabilitatie van Geraldine. Vorig jaar sloot ze een verblijf af bij Old Diorama Arts Centre in London. Meer recent begon ze met het begeleiden van een groep mede-artiesten, die een betrokkenheid hebben met dakloosheid en dit met hulp van de Café Art Charity. Ze zegt: ”Ik schilder nog in mijn studio thuis, en verkoop op de kunstmarkt van Bayswater Road.”

Zie ook geraldinecrimmins.co.uk

Daklozententjes bij het station van Stratford
Posted on

Werkdagen in Calais

Een beetje onwennig staan we bij elkaar: tien Britse Quakers en ik. Vanuit de jeugdherberg in Calais zijn we met de bus naar het Vluchtelingen Magazijn gereisd. Een enorme hal met een enorme keuken en enorme massa aan goederen.

We krijgen eerst een rondleiding: híer je rugzak bergen (anders wordt-ie meegenomen met de grote hoop goederen die verdeeld kunnen worden); hier is de afdeling voor schoenen, kinderkleren, waar de tenten gecontroleerd worden, naaiafdeling, speelgoed, hygiënehoek (zeep, maandverband, luiers). Ik begin in de keuken: met twee anderen staan we de hele morgen drie flinke kisten knoflook te pellen. Voor zo’n 500 maaltijden die hier elke dag gekookt worden, is een hele hoop nodig. Nog voor de lunch kan ik jeans op maat leggen en na het eten ontpit ik kilo’s abrikozen. De kokkin wil een soort mueslikoeken maken. De abrikozen waren oud en verschrompeld, maar een nacht weken doet wonderen. Ik bedenk dat degenen van ons die in de naaihoek werken, pittenzakjes kunnen maken en was de pitten (nogal een klus). Ze drogen in de zon.

De volgende dag komen we al als “ervaren” vrijwilligers aan. Ik start weer in de keuken: nu schil en snijd ik de hele ochtend wortelen. Kisten vol! Daarna kan ik kinderkleertjes sorteren en na de lunch maak ik een pittenzakje.

Op de laatste ochtend vraagt een vrijwilligster twee andere Quakers en mij of we een huis willen schoonmaken. Het is een huis waar degenen die extra rust nodig hebben, een bed gegund wordt. Er waren bedwantsen die met vergif behandeld zijn. Maar dan moet iedereen uit huis. In dit geval was dat een zwangere vrouw met haar kind. Zij heeft ook nog haar been gebroken. Gelukkig konden ze haar ergens anders onderbrengen. Dus is het nu een goede gelegenheid om het huis goed onder handen te nemen. Met vier vrijwilligsters worden we weggebracht. In het huis staan 16 bedden: soms slapen er 35 mensen, meest mannen. We verdelen de taken: ik begin op zolder: alle kieren stofzuigen. Daarna ben ik een flinke tijd bezig met de badkamer. Er mogen ook regelmatig groepjes mannen douchen, dus je kunt je voorstellen dat bij zulk intensief gebruik er wel wat valt schoon te maken. Zo verloopt de dag: een slaapkamer poetsen, lunchen met elkaar, nog een planken vloer stofzuigen, kinderspeelgoed afwassen. Anderen doen ook kamers, zoeken kleding uit, maken bedden op; een vrouw is de hele dag aan het wassen (alles op 60⁰); ik ontstop een afvoer.

Daarna lopen we terug naar de jeugdherberg. Weer een welbestede dag. Dus drie heel verschillende dagen waarop een hoop werk verzet is!

Enkele cijfers: in juni waren er 565 vluchtelingen: 25 % is onder de 18 jaar; en 70% tussen 18-35 jaar. In het “Refugee Warehouse” maken ze 3500 maaltijden per week. Tijdens ons verblijf, waren er 70 – 100 vrijwilligers: veel jonge mensen die een deel van hun vakantietijd (of rondreis) daar werken.

Op de eerste avond in Calais werd een stukje uit Quaker Faith and Practice voorgelezen. Het is erg toepasselijk gebleken:

Het individu en de gemeenschap (Uit Quaker Faith and Practice 23. 52), Deborah Haines, 1978

Ik denk dat ik een groot deel van mijn leven heb verspild met het wachten op een grote missie die de wereld zou veranderen. Ik heb gezocht naar belangrijke sociale bewegingen. Ik heb een grote en belangrijke bijdrage willen leveren aan de doelen waar ik in geloof. Ik denk dat ik te bereid ben geweest om de echte leidraden die mij zijn gegeven als zaken van weinig belang te verwerpen. Het heeft lang geduurd voordat ik hoorde dat gehoorzaamheid betekent doen wat we moeten doen, zelfs als het zinloos of onbelangrijk of zelfs gek lijkt. De grote sociale bewegingen van onze tijd maken misschien wel deel uit van onze roeping. De idealen van vrede en rechtvaardigheid en gelijkheid die deel uitmaken van onze religieuze traditie staan vaak in het middelpunt van het debat. Maar we kunnen ons niet eenvoudig onderdompelen in deze activiteiten. We moeten ons eigen unieke sociale getuigenis ontwikkelen, in gehoorzaamheid aan God. We moeten luisteren naar het zachte gefluister dat ons zal vertellen hoe we ons leven in grotere harmonie met de hemel kunnen brengen.

Situatie in Calais 6 maanden geleden. Inside the Calais migrant camps | ITV News
YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=qM7yURWmmvE
Posted on

Migranten in Sid* in de knel

De afgelopen maanden is de situatie voor migranten in Zuid-Europa steeds slechter geworden. Er komen er meer. Regeringen behandelen hen als criminelen in plaats van mensen die vluchten van oorlog en armoede. In Kroatië heeft de presidente toegegeven dat zij de politie heeft opgedragen internationale regels te negeren, en dus handelt de politie gewelddadig aan de grenzen om ze terug te dringen. We horen voortdurend over ernstige verwondingen. Bovendien worden de omstandigheden in de officiële kampen slechter en mogen ngo’s deze niet betreden, met name om psychologische hulp te bieden. Mensen die migranten helpen worden ook als criminelen behandeld. Wat we zien en horen is dat migranten zichzelf schade toebrengen, zelfmoord plegen en steeds vaker geweld gebruiken. Dit is niet verwonderlijk gezien het feit dat ze niet verder kunnen gaan en ook niet kunnen terugkeren naar hun regio van herkomst. Ze schamen zich ook om naar huis te gaan, omdat hun familie van hen verwachtte dat ze zouden slagen en hen uit de gruwelen zouden halen van wat ze hebben meegemaakt.

Foto’s van YouTube: Europe’s migrant crisis: the ghosts of Sid

Om ethische redenen kan ik niet over een bestaande persoon vertellen, maar het is een verhaal over de harde werkelijkheid.

Laten we de jongeman Ahmad noemen. Hij is nu 18. Hij komt uit Afghanistan. Hij heeft ongeveer twee jaar gereisd. Hij heeft een paar jaar voortgezet onderwijs. Hij verliet Afghanistan na dienstplicht, waarin hij moest strijden tegen de Taliban. Hij zag hoe een oom werd gemarteld en gedood. Zijn ouders wisten de ruwweg € 4000 te vinden die de smokkelaars vroegen. Hij bracht ongeveer een jaar door in Turkije om te werken en een beetje geld te krijgen. Hij stapte toen op een rubberboot naar Samos. De boot lekte en verschillende anderen in de boot verdronken, waaronder een kind. Na een aantal maanden op het eiland slaagde hij erin het vasteland te bereiken. Wederom werd hij door Noord-Macedonië naar Servië gesmokkeld. Hij belandde in Belgrado.

Daar woonde hij in tenten en parken, met andere migranten. Hij werd door verschillende smokkelaars gedwongen om voor hen te werken onder moeilijke omstandigheden en werd niet betaald. Meerdere keren onderweg werden alle dingen die hij bij zich had door politie en smokkelaars van hem afgenomen. Hij besloot toen om verder te gaan. Zijn ultieme doel is Duitsland of misschien Zweden. Het volgende land op zijn route is Kroatië. Hij is echter nog niet zover. Hij bevindt zich nu in Šid, aan de Servische kant van de grens. Hij bevindt zich in een zogenaamde ‘squat’, een verwoeste fabriek met een paar tenten. Het wordt onderhouden door vrijwilligers van een organisatie genaamd No Name Kitchen. De vrijwilligers proberen zo goed mogelijk te helpen. De meeste zijn echter jonge studenten die een paar weken of hoogstens een maand of twee blijven. Ze zijn ongetraind en worden gemakkelijk secundair getraumatiseerd. Ze vormen ook relaties met de bewoners van de squat, die vervolgens worden verbroken wanneer ze vertrekken. In de squat is er een hiërarchie, met de smokkelaars bovenaan. Ze geven bevelen aan de andere bewoners, bijna allen jonge mannen zoals Ahmad. Ze misbruiken ook de jonge­mannen seksueel en Ahmad is verschillende keren verkracht. Hij heeft geen behandeling gekregen, omdat de psychologen in de stad niet naar de squat gaan.

Migranten in een half afgebroken fabriek

Mensen zoals Ahmad moeten naar een plaats gaan waar de smokkelaars hem niet zullen zien, als ze behandelingen willen. Hij heeft er nog geen behandeling gehad. Om de paar nachten gaat een groep bewoners van het kraakpand met “het spel (“the game”), dat wil zeggen, ze proberen de Kroatische grens over te steken. Er is echter een grote hoeveelheid elektronische detectieapparatuur geïnstalleerd. Tijdens deze pogingen, is Ahmad verschillende keren gewond geraakt. De laatste keer was het serieus genoeg dat hij een aantal dagen in bed moest blijven. Hij was bang om naar het ziekenhuis te gaan. Zelfs als mensen naar het ziekenhuis gaan, weigeren veel artsen hen te behandelen. Zo gaan een aantal mensen dood.

Twee migranten in een half afgebroken fabriek

Dit is een zeer korte versie van het verhaal van Ahmad. We willen jullie graag meer vertellen over de achtergrond van mensen zoals Ahmad en wat we denken dat hun toekomst in petto heeft. We willen je ook meer vertellen over wat volgens ons moet worden gedaan om hen te helpen. Toch weten we niet of we tot 2020 zullen overleven. We doen wat we kunnen door online onderwijs en supervisie van de vrijwilligers. Maar zoals hierboven vermeld, blijven ze voor zeer korte periodes en zijn ongetraind. We zijn erg gefrustreerd, maar we willen doorgaan, willen jullie ons ondersteunen via het Quakerhulpfonds? https://www.youtube.com/watch?v=Nr8if7PTPZw

Veel meer boeiende informatie op de website van CWWPP: https://www.cwwpp.org/

Graag bijdragen voor het werk van Charles via het Quakerhulpfonds: Bankrek. is NL94 TRIO 0338 4113 64. t.n.v. Quaker Hulpfonds Religieus Genootschap der Vrienden, Quakers, te den Haag.

Posted on

Kernwapenbeleid Nederland

Onlangs bracht de Adviescommissie Internationale Veiligheid (AIV) een advies uit getiteld ‘Kernwapens in een nieuwe geopolitieke werkelijkheid’, waarop het Kabinet een reactie namens de regering schreef. De vaste Commissie voor Buitenlandse Zaken van de Tweede Kamer besloot hierop een Rondetafelgesprek te organiseren om Nederlandse organisaties en deskundigen over dat advies en de kabinetsreactie te horen. Woensdag 26 Juni vond dit gesprek plaats. Daaraan werd deelgenomen door o.m. het Nederlandse Rode Kruis, de Nederlandse Vereniging voor Medische Polemologie/Artsen voor Vrede, Pugwash Nederland, PAX en de Raad van Kerken in Nederland. Namens de Raad van Kerken in Nederland voerde de vicevoorzitter, Kees Nieuwerth, het woord.

Hieronder vindt u de woorden van Kees Nieuwerth. (U kunt het gesprek bekijken via https://debatgemist.tweedekamer.nl/debatten/kabinetsreactie-op-aiv-advies-inzake-kernwapens)

‘Aan de Raad van Kerken neemt een groot aantal verschillende kerken deel waaronder de Rooms-Katholieke Kerk, Protestantse Kerk in Nederland, Syrisch-Orthodoxe Kerk, Algemene Doopsgezinde Sociëteit, Leger des Heils, Quakers. Alhoewel we in een seculariserende samenleving verkeren telt die achterban nog altijd zo’n zes miljoen leden, één derde van de Nederlands bevolking.

Namens de Raad zou ik volgende punten willen inbrengen:

  1. Zowel bij de Wereldraad van Kerken, als de Europese Raad van Kerken (CEC), als vele nationale Raden van Kerken in Europa – ook de Raad van Kerken in Nederland-  staat het thema kernwapens al lange tijd op de agenda. In het verleden hebben zij zich duidelijk uitgesproken tegen het bezit en – laat staan – het gebruik van deze massavernietigingswapens. Dit omdat o.m. deze wapens geen onderscheid maken tussen militaire en burgerdoelen. Hun inzet zou dus in strijd zijn met het internationaal oorlogsrecht. Zoals het AIV-advies stelt gaat er ‘een permanente dreiging uit van deze wapens op mens en leefomgeving’. Zij hebben inderdaad een verwoestende uitwerking op het leefmilieu, of zoals wij zeggen: een vernietigende uitwerking  op Gods schepping! Dat hebben we gezien in Hiroshima en Nagasaki destijds en de moderne versies van deze wapens zijn nog veel verwoestender. Recent heeft het Vaticaan zich ook uitgesproken tegen de zogeheten afschrikking met kernwapens. Overigens heeft het Vaticaan – als lidstaat van de VN – ook het Verdrag over het Verbod op Kernwapens (Treaty on the Prohibition of Nuclear Arms) ondertekend – een verdrag ontwikkeld door de ICAN-coalitie. Die coalitie houdt overigens kantoor in het gebouw van de Wereldraad van Kerken in Genève. Het AIV-advies gaat ook dan ook terecht in op de voortdurende discussie over de ethisch houdbaarheid van het bezit – laat staan het eventueel gebruik van kernwapens.
  2. Kortom: de oecumenische beweging is eensgezind in de afwijzing van massavernietigingswapens (ABC-wapens) op geloofsgronden en ethische gronden als zijnde in strijd met het humanitair oorlogsrecht en meent dat deze onder het wapenbeheersingsrecht – net als chemische, bacteriologische en biologische wapens –  verboden zouden moeten worden. Wij zijn dus voor het genoemde Verdrag TPNA. Inmiddels zijn 122 lidstaten van de VN voor aanname van dit verdrag, hebben 70 lidstaten het Verdrag ondertekend en 23 landen het verdrag geratificeerd. Wanneer 50 landen het Verdrag ratificeren zal het in werking treden.
  3. Zoals het AIV-advies ook stelt zijn de risico’s voor het vroeg of laat gebeuren van een ongeluk met deze massavernietigingswapens groot, zeker door de ‘verstrikking’ met allerlei nieuwe technologieën die door het militair apparaat worden toegepast. Daar is ook door experts op gewezen (Doomsday Machine).
  4. Wij zijn teleurgesteld door de kabinetsreactie op het AIV-advies.
    De Nederlandse regering staat uiterst afwijzend tegenover TPNA, dit terwijl daarvoor in de Nederlandse samenleving groot draagvlak was (kruisrakettendemonstraties!) en is. Kernwapens de wereld uit- te beginnen uit Nederland. Gesteld wordt in de kabinetsreactie dat dit verdrag strekkend tot een verbod op kernwapens het non-proliferatie verdrag (NPV) zou kunnen ondermijnen. Desondanks bevestigt het kabinet in de reactie het voornemen uitgesproken in de regerings-verklaring dat Nederland zich actief zal inzetten voor een kernwapenvrije wereld, gezien de grote risico’s van proliferatie. Dus niet gezien de inherente grote risico’s (totale vernietiging) van deze wapens.
  5. Zelfs het AIV-advies constateert echter dat geen enkele kernwapenstaat serieuze stappen heeft genomen tot nucleaire ontwapening! Het feit dat de kernwapenstaten zich niet houden aan de verplichting in het kader van het NPV om tot volledige nucleaire ontwapening te komen (artikel VI) beschouwen wij vanuit onze optiek als een grotere bedreiging van het NPV (dan het TPNA) en het tast de geloofswaardigheid aan van de kernwapenstaten en de aan stationering van Amerikaanse sub-strategische kernwapens meewerkende staten (‘nuclear sharing’) – inclusief Nederland – om tot daadwerkelijke nucleaire ontwapening te komen.
  6. Wij zijn dus voor het – desnoods eenzijdig – terugtrekken van die sub-strategische wapens uit Nederland en Europa, en uiteindelijk ook uit het Europa tussen de Atlantische Oceaan en de Oeral. Wij zijn dus ook voor diepgaand strategisch overleg met Rusland daarover. Wij menen dat die terugtrekking een positief gebaar kan zijn voor een geloofwaardige nieuwe ronde ontwapeningsgesprekken. Alleen al de enorme bedragen die nu aan het instandhouden van de wederzijdse bewapeningswedloop worden uitgegeven vormen een goede reden zulks te doen. Denk aan de ‘opportunity costs’! We zouden die fondsen ook kunnen besteden aan een positieve agenda, zoals de SDG(Sustainable Development Goals: Duurzame Ontwikkelingsdoelen)-agenda van de VN!
  7. In aansluiting op het voorgaande punt vinden wij het dus ook geen goede zaak dat Nederland inzet op het geschikt maken van de opvolger van de F-16, de F-35, voor nucleaire taken; het eventueel afwerpen van nucleaire bommen.
  8. Wij zijn er zeer voor dat Nederland bij  de Algemene Vergadering van de VN bepleit om een gezaghebbende internationale commissie (in de geest van de Brundtland Commissie) in te stellen om voorstellen tot daadwerkelijke nucleaire ontwapening te doen.
  9. Het tijdperk waarin wij leven en de grote bedreiging die van kernwapens uitgaat, is naar de overtuiging van kerken wereldwijd één van de redenen dat wij moeten (leren) inzien dat er niet (meer) zoiets als een ‘rechtvaardige oorlog’ kan bestaan en dat we moeten streven naar ‘rechtvaardige vrede’ in deze ene wereld die we delen. Dat begrip ‘rechtvaardige vrede’ wordt als fundamenteel gezien door de Wereldraad van Kerken en is ook omarmd door het Vaticaan. – het biedt (samen met de SDG-agenda van de VN) een kader waarbinnen we internationaal kunnen samenwerken aan een vreedzame en duurzame wereld.’

Den Haag, 26 juni.

In dit kader willen we ook nog wijzen op de inspanningen die vier oecumenische raden hebben gedaan middels een brief van 16 maart 2011 aan de NAVO en de regeringen van de VS en Rusland. De vier Raden zijn de Wereldraad van Kerken, de Conferentie van Europese Kerken, de Nationale Christelijke Raad van Kerken in de VS, de Canadese Raad van Kerken. Voor de brief klik hier

Artikel is origineel gepubliceerd op de website van Raad Van Kerken

Posted on

Uitnodiging Najaarsvergadering 2019

Ik voel de winden Gods vandaag; Vandaag hijs ik het zeil.

INSPIRATIE EN ORGANISATIE

Uitnodiging voor de Najaarsvergadering op 30 november 2019 in Amsterdam

Wil je een schip bouwen en uitzeilen op de winden Gods? Breng dan geen mensen bij elkaar om hout aan te slepen. Verdeel het werk niet voor hen en geef hen geen orders. Spreek hen aan op hun verlangen naar de eindeloze zee!

Wil je Quakers in beweging krijgen?
Nodig ze dan niet uit voor een vergadering over

  • –  financiën,
  • –  organisatiestructuren,
  • –  teruglopende ledenaantallen en
  • –  verschillen tussen wens en werkelijkheid. Citeer een geliefd lied van Kees Boeke. Varieer op Antoine de Saint-Exupéry. Maar hoe dan verder?

Voor de volledige uitnodiging klik hier.

Er is al werk aan dit onderwerp van tevoren gedaan door de commissie Structuur Tegen het Licht. Voor de samenvatting van hun process klik hier.

Posted on

Ontluikende identiteit

Uit vluchtelingenwerk magazine | zomer 2019, ingezonden door Joke Hofman Tekst Annemieke van der Pol; Fotografie Goedele Monnens

Haven van herkenning

Gabriël (53) Werkte jarenlang als docent en als productieleider van theatervoorstellingen. Gabriël wil het bewustzijn over (trans)genderidentiteit in Nederland vergroten.

De wieg van Ftoen stond in Irak, die van Gabriël in Nederland. Maar allebei werden ze geboren in een lichaam dat hun niet paste. Opgroeiend in Nederland, had ik al een enorme worsteling achter de rug. Dat dacht ik tenminste, maar toen ik de verhalen hoorde van transgenders met een vluchtelingachtergrond bleek het nog veel erger te kunnen. In Nederland had ik ouders die mij steunden, een medische wereld die achter mij stond en de wet die meewerkte. Maar de vluchtelingen die ik sprak, moesten een
leven lang hun identiteit verhullen.’

Veilige toeverlaat

Gabriël Bos werd geboren in een meisjeslichaam, maar identificeert zichzelf als man. Ftoen groeide op in Irak, als vrouw in het lijf van een man. In een land waar zelfs geen naam bestond voor wat ze al jaren heimelijk voelde. Ftoen: ‘Het woord “transgender” bestaat niet in Irak. Alleen het woord “gay”, hoewel daar meestal allerlei scheldwoorden voor worden gebruikt. Ik kon nooit precies duiden hoe ik me voelde. Pas na mijn vlucht ontmoette ik andere transgenders en kwam de herkenning.’ Onder de indruk van zijn ontmoetingen met transvluchtelingen, door zijn werk als redacteur bij het magazine Trans, klopte Gabriël niet lang daarna aan bij het kantoor van Vluchtelingen Werk in Zaandam. ‘Ik heb vroeger veel steun gehad aan mensen die transgender zijn,’ vertelt hij. ‘Mensen in wie ik mij herkende. Misschien, zo hoopte ik, kan ik iemand zijn bij wie een ander zich veilig voelt.’ In zijn werk als maatschappelijk begeleider ligt zijn kracht op het gebied van psychosociale en sekse gerelateerde kwesties. Daarom begeleidt hij in Zaandam alleen lhbt+* vluchtelingen, waar gemiddeld meer uitgenodigde vluchtelingen wonen met deze achtergrond.

Geroddel en geschimp

Ook Ftoen kwam anderhalf jaar geleden op uitnodiging van de overheid naar Nederland. Het leven had haar tot dat moment niet gespaard. ‘Omdat ik op mannen val, wilden mijn vader en broers mij vermoorden. Met hulp van mijn moeder vluchtte ik uit Irak naar Libanon, waar ik samen met mijn toenmalige partner een nieuw leven probeerde op te bouwen. Maar ook daar konden we niet veilig over straat en was het leven hels. Nederland bleek onze redding, maar ik was doodmoe toen we hier aankwamen. Moe van het vechten en nog steeds erg bang.’ Zo gewend aan uitsluiting en geweld was Ftoen niet overtuigd dat het leven in Nederland anders zou zijn. Helaas bleek die angst niet volledig ongegrond. De buurt waar Ftoen een woning kreeg, was minder gastvrij dan gehoopt. ‘Op straat werd Ftoen beschimpt, en als ze haar buren groette werd er niets teruggezegd,’ vertelt Gabriël. ‘Ook in haar inburgerings klas werd ze door medecursisten genegeerd en hoorde ze achter haar rug het gelach en geroddel. Ik wil dat Ftoen zich in Nederland veilig voelt en heb de situatie aangekaart op school. De klas werd erop gewezen dat iedereen welkom is en discriminatie verboden, maar helaas gingen de pesterijen door.’

Afgeveegde lippenstift

Ftoen (27) Werkte in Irak als advocaat en stond mensen bij in kwetsbare posities. In Nederland hoopt ze ooit haar beroep weer op te kunnen pakken.

In het gemoedelijke huiskamercafé Bind in Zaandam vertellen Ftoen en Gabriël hun aangrijpende verhalen. De plek is belangrijk voor Ftoen, die hier een paar dagen in de week als vrijwilliger achter de bar werkt. Hier voelt ze zich veilig en is ze nog nooit uitgelachen. Ftoen: ‘Het contact met mijn familie is verbroken. Ik heb alleen mijn moeder nog, en Gabriël, die altijd voor me klaarstaat. Gabriël zorgde ervoor dat ik een goede psycholoog vond, toen ik nachtmerries kreeg over mijn verleden. Hij hielp me bij het vinden van een fijne inburgeringsschool, en vond voor mij ook
een kamer in een andere buurt. Ook meldde Gabriël mij aan bij de genderafdeling van het ziekenhuis en introduceerde me bij stichting TransAmsterdam, waar ik een goede vriendin heb leren kennen: Celine uit Jordanië. Zij heeft hetzelfde meegemaakt als ik.’ Gabriël: ‘In die eerste weken in Nederland durfde Ftoen niet naar buiten. Nu pakt ze steeds meer haar ruimte, ook in haar vrouwelijkheid. Ze koopt lippenstift, lakt haar nagels. Ze slaat haar eigen weg in en wordt minder afhankelijk van mij. Die ontwikkeling is prachtig om te zien. Ik bewonder Ftoen enorm. Ze luistert naar haar eigen ritme en bewaakt haar grenzen goed. Ik heb cliën ten die in transitie zijn [de weg om fysiek van geslacht te veranderen, red.], maar Ftoen geeft aan die keuze nu nog niet te willen maken. Eerst wil Ftoen haar identiteit aan haar moeder vertellen, die ontzettend belangrijk voor haar is.’

Posted on

De Britse Jaarlijkse vergadering

Voor het Quakerhuis zitten groepjes Quaker

Het Quakerhuis ligt aan de overkant van het station waar ik aankom. Het is een enorm huis met van binnen een doolhof van gangen, trappen, zalen en zaaltjes. Ik zie de ontvangstbalie, met mensen die klaar staan om allerlei informatie te geven en nóg een andere groep ontvangende Vrienden: de bekende tafels met naamkaartjes. In dit geval is dat een grote organisatie, die een aantal tafels en mensen vraagt. Handig, de buitenlandse gasten hebben een eigen ontvangsttafeltje. Daar herken ik ineens de vriend van Emmy Touwen herken als één van de ontvangende Vrienden.

Er zijn 2 bibliotheken, een echt restaurant, een binnenplaats waar nóg meer lekkere hapjes en gerechten te koop zijn, een ontmoetingsruimte voor ontspanning – gesprek en spelletjes, een stilteruimte, een community-hub – wat is dat nou weer?? Oh, een hub is een soort stekkerdoos, maar dan digitaal, hier dus kennelijk een soort knooppunt. (Klopt dat?) Een garderobe waar we onze koffers en jassen kwijt kunnen, met een ontvangstbewijs. En nog veel meer functionele ruimtes.

De grote meetingzaal met de sessie over privileges: Eén van de vragen was: Waren er meer dan 50 boeken in het huis waar je opgroeide?

Daarna kom ik bij trappenhuizen naar verdiepingen met nóg meer zalen. De zalen hebben namen van de vroege Quakers. Leuk om zó in het centrum van het Quakerisme te zijn, maar ik voel me overweldigd door de hoeveelheid mensen in het ingewikkelde gebouw. En dan de gróte meetingzaal, een zaal voor duizend mensen! In alle gangen en kamers zijn mensen. Ze zitten geanimeerd te praten of hun werk te doen of lopen door elkaar heen hun weg te zoeken. Overal bordjes en A4tjes als richtingaanwijzers naar verschillende bijeenkomsten, groepen en
zalen, alles zorgvuldig georganiseerd en goed aangegeven.
Ik zoek de ruimte waar ik kan deelnemen aan ‘Preparing for Yearly Meeting’. Dat lijkt me wel zinnig als start. Eens kijken wat ze nog te vertellen hebben ter voorbereiding op deze dagen. Naast de meer dan 50 pagina’s die ik via de mail al toegestuurd heb gekregen. Ik hoor dat het thema van dit weekend voortkomt uit een minuut van 2010 over duurzaamheid en een minuut van een jongerengroep van een paar jaar geleden. Die hebben samen geleid tot aan dacht voor de samenhang van alle getuigenissen. Het zijn bv. de armen die nu weer het meest lijden onder de klimaatverandering. Hoe werken onze macht en mogelijkheden als rijke, machtige landen in het verleden en nu dóór en wat Voor het Quakerhuis zitten groepjes Quakers kunnen wij daar nu aan doen? Uit het verlangen daar meer zicht op te krijgen komt het thema van dit weekend voort: ‘privileges’ . Waar zien en voelen we de privileges uit het verleden nu nog? Waar komen we het tegen, ook intern, binnen onze maandvergaderingen én persoonlijk, plaatselijk, nationaal, internationaal?

Door alle toegestuurde informatie en die op de website, kon ik gelukkig van tevoren al kiezen waar ik naar toe wilde. Hierná ontmoet ik andere buitenlandse gasten, die ‘overseaers’ genoemd worden. Die term maakt mij meteen bewust van het feit dat iedereen die hier aankomt en geen Brit is, van ‘over de zee’ komt – het eiland-bewustzijn van de Britten. Het samen zijn met de buitenlandse gasten is een fijn. Iedereen kan zichzelf voorstellen. Zo leren we alvast een paar namen en gezichten kennen en kunnen we eventueel afspraken maken. En we worden verwend met een heerlijk buffet. Hoe vind ik in vredesnaam Henrica Taken? Ik ken haar van de Duitse grensbijeenkomst, een Nederlandse vrouw die al ruim 40 jaar in Engeland woont.

Liefdevolle betrokkenheid

Ik heb mijn hoop gevestigd op haar als gids in deze overweldigende setting. En ja hoor, ik zie haar ineens. Henrica zoekt nl. ook naar mij n.a.v. het mail contact dat we van tevoren hadden. Ik dacht dat ik nooit één iemand zou
kunnen vinden tussen duizend mensen. Dat valt dus mee. Het is te behappen. Dat gevoel blijft de rest van deze vier intensieve dagen. Alles gaat rustig en is nauwgezet en duidelijk georganiseerd. De ontvangst is zorgvuldig, want ‘dat van God’ moet met zorg en respect behandeld worden. Het is niet te geloven, maar zo gaat het steeds meer voelen, ondanks alle hectiek van een evenement met meer dan duizend mensen. Steeds voel ik rustige vriendelijke aandacht, respect en waardering voor elkaar. Dat lijkt natuurlijk ook op onze Algemene Vergaderingen, waar we blij zijn om elkaar weer te ontmoeten. Alleen is het tot mijn verbazing alsof hier meer rust is. Bijzonder, dat het mogelijk is, met zó veel mensen die door elkaar heen krioelen. Alsof het een in de jaren gegroeide verworvenheid is, die zich gesetteld heeft in deze groep mensen. Ik ervaar de gevolgen van een in 3 1/2 eeuw opgebouwd Quaker-bewustzijn.

Dat voel ik zeker soms in de grote meetinghal. Iedere dag is er minstens één moment dat ik met tranen in mijn ogen zit, zo word ik geraakt door de rustige, aandachtige zorg en liefdevolle betrokkenheid die ik voel, hoor en zie. Aan het begin van het weekendprogramma worden we voorgesteld aan mensen waaraan je hulp kan vragen. Mensen met een paarse sjerp zijn de
‘elders’, mensen met een groene sjerp zijn de ‘overseers’ die overzicht hebben om te zien of mensen niet in de knel komen. En dan zijn er nog men- sen met een blauwe sjerp, dit zijn ‘stewards’ voor meer praktische hulp. Zo heb ik het opgevat tenminste. Ze hebben niet zomaar kleine bandjes om voor de herkenning, het zijn brede glimmende sjerpen. Je
kunt ze niet missen als je iemand nodig hebt.

Wat heb ik het afgelopen jaar ‘elders’ gemist! Ik had behoefte aan mensen die niet vanuit een eigen praktische betrokkenheid op zaken reageren, maar vanuit een neutraal standpunt. Met aandacht voor waar ieders motivatie vandaan komt. Mensen die kijken vanuit achterliggende Quaker-waarden. Ik neem tenminste aan dat ‘elders’ dat doen. Waarom hebben de Nederlandse Vrienden die niet? Als ik het aan iemand vraag hoor ik: “Dat willen ze niet”. Welke ZE? Het zou fijn zijn om het er nog eens over te hebben. Zou het iets met privileges in ons Genootschap te maken kunnen hebben? Als je niet veel in de melk te brokkelen hebt, kun je erg veel behoefte aan ‘elders’ hebben, heb ik gemerkt.

Ursula Fuller geeft een verslag van de Quaker ‘Stewardship’ Commissie.

De woorden diversiteit en inclusiviteit komen steeds terug. Het lijkt alsof de Britse Vrienden gezamenlijk bezig zijn om de capaciteiten van ieder mens in hun Genootschap te verwelkomen en in te zetten. Om alle stukjes van God een plekje te geven. Samen bouwen aan steeds meer begrip en inzicht. Ik hoor daarin doorklinken dat we allemaal facetten van God zijn, heel divers! Respect voor allemaal verschillende benaderingen, die allemaal iets anders belichten en samen één geheel vormen.

Ik voel mij wel eens een botte buitenlander hier. Als ik ergens naar toe op weg ben, probeer ik soms tussen mensen door te glippen, even snel. Door de rust om mij heen word ik mij ervan bewust dat ik dan over mensen heen wals. Waar is die haast voor nodig en waardoor ontstaat die haast? Serieus nemen om ‘dat van God in ieder mens’ te zien, te voelen en te horen, betekent ook thema’s vanaf de basis met de hele gemeenschap opbouwen.

Aan het begin van de herschrijving van ‘Quaker Faith and Practice’ wordt er een cursus over gegeven in Woodbrooke. Iedere maandvergadering wordt uitgenodigd om een deelnemer af te vaardigen. Wat een voordeel van zo’n grote gemeenschap. Misschien kunnen wij daar meer van profiteren. Wij doen zo ons best met ons kleine groepje Quakers. Ik word mij hier steeds meer bewust van het belang van de stilte. Niet alleen in de wijdingssamenkomst, maar juist in het gewone dagelijkse bezig zijn. Ik word mij gewaar van de mogelijkheid tot een doorgaand contact met ‘dat van God’. Ik zie hier dat het kan, zelfs met honderden mensen. Én ik voel dat het discipline vraagt. Wij Nederlandse Vrienden houden daar niet zo van. We nemen het, afgezien van in de stille Wijdingssamenkomsten, niet altijd zo nauw met die stilte. We zijn nogal eigenwijs. We lachen er wat om als het genoemd wordt. Het lijkt ‘niet nodig’ in onze kleine groepen. We redden het zo ook wel. Dat zijn zowat opmerkingen die ik hoor en ik zie de rommelige informele manier waarop veel zakenvergaderingen gaan. Op deze plek voel ik dat het dan binnen in mij ontbreekt aan rust en stilte en dus aan contact met het Hogere. Wel belangrijk toch, die basis van ons Quaker-zijn, ook als we met praktische zaken bezig zijn?

In de grote zaal wordt regelmatig een pauze ingelast, als de concentratie niet goed meer kan worden vast gehouden. De schrijver vraagt consequent om de stilte in de zaal te handhaven en buiten pas te gaan praten. En dat gebeurt! Ik zie dat de schrijver respectvolle aandacht geeft en een rustige aanpassing geeft aan de behoefte van de Vrienden in de zaal. Bij het begin van een programmadeel op zondag kijken de schrijver en de assistent schrijver elkaar glimlachend aan. De schrijver is al twee keer opgestaan met haar map in de hand, waaruit zij zaken voorleest en aan de Vrienden voorlegt. Ongeveer gelijk met haar staat een Vriend op om een bijdrage te leveren. Beide keren wordt de microfoon, door degenen die die taak hebben, naar de staande Vriend gebracht. De schrijver gaat weer zitten en kijkt bij de tweede keer glimlachend haar buurvrouw aan. De rest van die sessie blijft ze zitten en geeft aanwijzingen naar wie de microfoon moet.

Kijken door de ogen van privileges naar klimaat rechtvaardigheid en insluiten

Kennelijk is het belangrijker dat gemotiveerde en betrokken Vrienden hun bijdragen geven over de facetten die hen raken in dit thema, dan dat zij haar plan uitvoert. Het maakt geen inbreuk op de rustige gedisciplineerdheid die in de zaal heerst. Centraal staat de gezamenlijke betrokkenheid en vormgeving aan het thema. Daar is de inzet voor, met z’n allen. Ik ben onder de indruk van de verantwoordelijkheid die de Britse Vrienden nemen voor het koloniale verleden. Er wordt gevarieerd ver-
kend wat het thema privileges inhoudt. Schuldgevoelens en schaamte worden benoemd, maar ook werken met de mogelijkheden die privileges nu soms kunnen geven om ongelijkheid te herstellen, ons bevoorrecht-zijn nú positief gebruiken om te werken aan verbeteringen. Ik heb mij deze dagen gevoed gevoeld. Wat is er in 3½ eeuw Quakerisme veel opgebouwd aan het in praktijk brengen van de getuigenissen, aan doelgericht voortgaand werken aan de praktische invulling van onze Quakerwaarden.

Ik hoop gebruik te kunnen gaan maken van de mogelijkheden van deze grote gemeenschap. In een parallelle sessie werd een cursus besproken: Equipment for Ministry. Ik voel vaak weerstand om in de stilte van een
meeting op te staan en mij te uiten. Ik klap dicht in directe contacten die
niet positief zijn, als er spanning is. Het is een cursus van twee jaar, die
ik ingebed, in contact met mijn eigen Quaker achterban zou moeten
doen. Wat kan ik daar veel leren! En hopelijk kunnen we er met elkaar van profiteren. Mensen die deze cursus gevolgd hebben vertelden over een wezenlijk veranderingsproces dat zij hebben doorgemaakt. Het lijkt mij fijn om mij een tijdje te laven aan de verworvenheden van onze Britse Vrienden. Ik ga enthousiast terug naar huis en denk: “Ik voel mij opgetild, het kan dus écht, leven vanuit de Quakerwaarden.”

Tot mijn verrassing pak ik thuis ineens allerlei dingen aan die al liggen te
wachten sinds mijn verhuizing. Zomaar vanzelf komt ineens ergens een hele boel energie vandaan!
Ik raad je aan om de Britse Jaarvergadering te bezoeken als je kunt!

Posted on