Religieus Genootschap der Vrienden

‘Online dag’ van 
Quakers en Doopsgezinden, 


Uitnodiging

Hierbij nodigen we jullie uit voor een online ontmoetingsdag van Doopsgezinden en Quakers op zaterdag 6 februari.

Na de eerste ontmoetingsdag op 16 november 2019, willen we elkaar op deze dag verder leren kennen en inspireren. Deze ontmoeting zal plaatsvinden via een computerscherm, want door Corona is een ‘fysieke bijeenkomst’ (nog) niet mogelijk.

Inleiding


Deze tijd is voor velen van ons een spannende tijd, een tijd waarin we allereerst en vooral zijn geconfronteerd met de Corona-pandemie, maar ook politieke verhoudingen, klimaatverandering, wanorde in internationale verhoudingen en vage dreigingen van militair en digitaal geweld houden ons bezig. Verder zal iedereen ook een eigen gebied van zorgen hebben. Al deze zaken kunnen leiden tot persoonlijke onrust, maar tot op zekere hoogte ook tot een vorm van gemeenschappelijke onrust.
Voor veel mensen lijkt het alsof ze in een zgn. ‘Kairostijd’ zijn beland, een tijd waarin belangrijke en verstrekkende keuzes moeten worden gemaakt. Daarbij is het onderscheiden of lezen van de tekenen van de tijd heel belangrijk. Het gaat dan bijvoorbeeld om het ‘helder krijgen’ van de wijze waarop een ‘nieuw normaal’ wordt ingevuld. Dit zijn persoonlijke keuzes, maar tegelijkertijd is het ook een collectieve opgave en opdracht. Naast het onder ogen zien van de pijn willen we ons in deze bijeenkomst vooral richten op onze kracht als individu en onze kracht als lid van een gemeenschap. Dat gaan we tijdens deze dag in een aantal stappen doen. Dit zal afwisselend plenair en in kleine groepen plaatsvinden (ook dat kan online!). Zet daarbij de eigen pot koffie of thee op je bureau of tafel!

Programma

  • Gedurende de dag komen de volgende vragen in onderstaande volgorde ter sprake:
  • Welke pijn en zorgen hebben we ervaren in de afgelopen maanden?
  • Vervolgens praten we in kleine groepen verder over: ‘(h)erkennen van je geraaktheid en je kracht’
  • Inleiding over ‘van pijn naar kracht’.
  • In kleine groepen praten we weer verder over:‘hoe wend je die gevonden kracht aan om je dromen waar te maken? (in het klein, maar ook met anderen in het groot)
  • Afronding met een uitwisseling in een gesprek uit de stilte.
  • OpgaveGeef je voor 1 februari op bij Gerrit Jan Romeijn: secretariaat@dgwereldwerk.nlIn de week voorafgaand aan de dag krijg je dan een zgn. ‘Zoom-link’ toegestuurd.

Zoom oefensessie

Zoom is een programma om online te vergaderen. In deze Corona-tijd is Zoom heel nuttig gebleken. Niet iedereen is echter vertrouwd met Zoom. Daarom is er voor de start van de dag een oefensessie van Zoom gepland.

Samenvattend:
Plaats: thuis bij een computerscherm
o.i.d.Datum: zaterdag 6 februari
Tijd: 10.00 – 13.30 uur, met elk uur een pauze Zoom oefensessie: 9.30 – 9.50 uur
Tot ziens op zaterdag 6 februari!De voorbereidingsgroep, bestaande uit leden van Doopsgezind Wereldwerk en Quakers, t.w.:Waldemar Epp, Erik Dries, Kees Nieuwerth, Gerrit Jan Romeijn, Marlies Tjallingii en Maarten van der Werf

Posted on

Gesprek uit de stilte – 10 februari

Programma:
19.45 Opening online meeting, aansluiten
20.00 Stilte – Luisteren – Overdenken – Delen
21.15 Sluiting

Gespreksleider: Saskia Kuhlmann
Online host: Peter van Leeuwen, s.v.p. tevoren aanmelden: 
(phvanleeuwen@gmail.com of 06 24223079)

Link naar de Zoom:
https://us02web.zoom.us/j/83488122063?pwd=OGs1bXVrOVpqTDc0c1lFT1NIOEZsQT09
Meeting ID: 834 8812 2063
Passcode: 699180

Thema:

Wanneer je verdrietig bent,
kijk dan opnieuw in je hart
en zie dat je huilt
om wat je vreugde schonk.
(Kahlil Gibran)

Dit was de tekst van de rouwkaart van Ineke Kruizinga, een wijze Haagse vriend die recent is overleden. Het leven zit vol met momenten van afscheid en loslaten. Van een dierbare, een (V)vriend, je partner of familie of van een verwachting van jezelf of je omgeving. Vanavond kunnen we spreken over leven, dood en de kunst van het loslaten.

Na mijn toelichting, enkele vragen aan jullie:

Hoe heeft rouw je geraakt?
Hoe ga jij om verlies?
Wat heeft je geholpen daarin?

Tot spoedig! Saskia

Posted on

De dageraad bloeit

Ingezonden door Erik Dries

Ik was vanmorgen zo blij met het licht (om half acht al!) en de herinnering aan het gedicht op Bidens inauguratie. Dat wou ik even delen

De laatste zin uit het gedicht “The Hill We Climb” van Amanda Gorman op Joe Bidens inauguratie woensdag 20 januari.

“The new dawn blooms as we free it,
For there is always light, if only we’re brave enough to see it,
if only we’re brave enough to be it.”

“De nieuwe dageraad bloeit als we hem bevrijden,
“Want er is altijd licht, als we maar dapper genoeg zijn om het te zien, als we maar dapper genoeg zijn om het te zijn. “

Posted on

Stoppen met praten en stil zijn

Verslag van de online HapStilSnap op 13 jan in Zwolle.

door Marlies Tjallingii

Have you ever sat with a friend when in the course of an easy and pleasant conversation the talk took a new turn and you both listened avidly to the other and to something that was emerging in your visit? You found yourselves saying things that astonished you and finally you stopped talking and there was an immense naturalness about the long silent pause that followed. In that silent interval you were possessed by what you had discovered together. If this has happened to you, you know that when you come up out of such an experience, there is a memory of rapture and a feeling in the heart of having touched holy ground.

Douglas Steere, 1955

Heb je ooit met een vriend gezeten en dat er toen tijdens een gemakkelijk en plezierig gesprek het gesprek, een nieuwe wending nam en jullie beiden enthousiast naar elkaar luisterden én naar iets dat tijdens je bezoek naar boven kwam? Jullie merkten dat jullie dingen zeiden die je verbaasden en uiteindelijk stopten jullie met praten en er was een enorme vanzelfsprekendheid aan de lange stille pauze die volgde. In die stilte werden jullie vervuld door wat je samen had ontdekt. Als dit jou is overkomen, weet je dat wanneer je uit zo’n ervaring komt, er een herinnering aan verrukking en vervoering is en een gevoel in het hart dat je heilige grond hebt aangeraakt.
Douglas Steere, 1955

Het is weer de tweede woensdag van de maand, de hap-stil-snap in Zwolle. We doen dit nu online. Jammer dat daardoor enkele van onze deelnemers niet mee kunnen doen. Aan de andere kant zijn er juist daardoor geografisch gezien meer mogelijkheden zijn om mee te doen. Zo doen Bonnie uit Leeuwarden, Mariet uit Deventer en Rianne uit IJsselmuiden nu wel mee.
Het is fijn om weer met een aardige groep te zijn. We begroeten elkaar hartelijk. We beginnen samen met een smakelijk eten te wensen en eten wat we hebben voorbereid. Sommige van ons hebben al gegeten.

Na een korte stilte lees ik de tekst voor, van Douglas Steere, uit Quaker Faith and Practice (22.09) en deel die via het scherm. We zijn stil en vanuit de stilte delen we wat er boven komt.
Welke ervaring hebben we van verrukking en vervoering, van heilige grond die ontstaat?

Misschien passen andere woorden voor onze verschillende ervaringen.
We delen onze ervaringen, waarbij in dit verslag de ‘ik’ refereert aan verschillende deelnemers:
Omdat ik in de voorbereiding eerst de Engelse tekst las en daarbij sommige voor mij onbekende woorden verkeerd vertaalde, kwam ik op een tegenovergestelde situatie, die ik verder als volgt zelf invulde:
In een op zich plezierig gesprek kwam opeens een nieuwe wending, doordat één van ons een negatieve opmerking maakte, die ons verbaasde en waardoor het gesprek stokte. In de daaropvolgende stilte overwogen we wat er gezegd was. Daarna probeerden we uit te wisselen, wat tot het meningsverschil aanleiding had kunnen geven. Daardoor ontdekten we weer nieuwe zaken, waarmee we elkaar verrijkten. Er is een gevoel van verbondenheid; we zoeken soms naar hoe we bij elkaar kunnen komen, misschien gebruiken we verschillende woorden, maar hebben we het over hetzelfde. Ik voel me vervuld.
Het is vaak nodig om te praten en daardoor verbondenheid te creëren, pas dan kan er stilte zijn, dan is er heilige grond.
In deze Covid tijd zien we vrienden minder en is het minder gemakkelijk om in stilte bij elkaar te zitten. Maar met Skype aan, ieder (moeder en dochter, op verschillende plekken wonend) je eigen ding doen en dan zo af en toe iets delen is alsof je ieder in je eigen kamer zit en toch bij elkaar bent.

De ervaring van een moeilijk gesprek komt bij me boven. De ander zei dat ik er een zootje van maakte. Ik begon me te verdedigen en dan opeens viel ik stil en ontdekte dat de ander gelijk had. Na het toegeven van de waarheid in het oordeel van de ander kon ik een opening creëren voor vriendschap en nu hebben we al een tijd een vruchtbare samenwerking! Onze Syrische gast die twee maanden bij ons woonde, maar nu al zelfstandig woont, kwam gisteravond om 10 uur aanbellen om samen een spelletje te doen. Wat hebben we een plezier samen, er is geen stilte, maar wel een blijde verbondenheid die vervullend is.

Helaas kunnen we niet samen zingen, dus zingt een van ons het Hebreeuwse lied alleen: Hineh ma tov u’ma’naim shevet achim gam jachad (Psalm 133) Wat is het fijn om samen te zijn.

Psalm 133 uit het liedboek:

Zie toch hoe goed,
hoe lieflijk is ’t dat zonen en dochters van ’t zelfde huis
als broers en zussen samenwonen. (vrije weergave van Marlies)
Een liefdeband houdt hen tezaam.
De zegen van Gods hoog verheven naam
daalt op hen neer vol zoete tederheid.


Een gesprek met onze Israëlische schoonzoon over de politieke situatie en het lijden van de Palestijnen. Er is verbinding, alsof er een muur wegvalt. Rustig luisterend naar elkaar.
Ik heb al 40 jaar een vriendin, we zijn heel verschillend van elkaar, botsend en wrijvend, daardoor zo dierbaar, groeiend aan elkaar. Ook bij het roeien samen na instructies, voel ik verbinding terwijl wíj roeien in stilte op het wijde water.
Heilige grond is het beeld van Mozes bij de brandende braamstruik. Sytse en ik staan iedere ochtend op dezelfde plek en doen onze oefeningen, vanmorgen met een hele dunne wolkenlaag alsof er een vitrage in de lucht hangt.
Eén van ons zingt het lied:

Where we sit is holy,
holy is this ground. Forests, mountains, rivers, Listen to the sound.

Great spirit, circles all around us.

We zongen dat lied toen we een cursusdag deden met Extinction Rebellion in Den Haag in het Quaker huis. Zo zouden we allemaal onze aarde willen zien: als heilige grond
We ronden ons gesprek af met een woord: vervulling, verbondenheid, samen hebben we heilige grond gecreëerd. We krijgen er warme voeten van. Onze verscheidenheid geeft diepte aan de tekst van Douglas Steere. Hiermee kunnen we morgen verder. We zijn geroerd en vervuld.

Douglas Steere

Douglas Steere (1901-1995) was een Quaker, een oecumenische pionier, een organisator van oorlogshulp, een leraar in gebed en een filosoof. Hij deed de Rhodes Scholar studie aan de Oxford Universiteit. Hij doceerde filosofie aan het Amerikaanse Haverford College. Hij schreef veel boeken over geloof en devotie. In zijn leven liet hij een evenwicht zien tussen contemplatie en actie, het innerlijke en uiterlijke leven. Deze beide kanten openbaren zijn gave om het leven van anderen te bevestigen.

Posted on

In memoriam Ineke Kruisinga

Door Inge Herrebout

Wanneer je verdrietig bent,
kijk dan opnieuw in je hart
en zie dat je huilt
om wat je vreugde schonk.

Kahlil Gibran

(tekst op de rouwkaart)

We hebben afscheid van Ineke Kruisinga moeten nemen. Ineke die zo lang en zo trouw lid is geweest van de Haagse Maandvergadering.
Zij was al eerder uit Den Haag vertrokken met
haar man Johan die meer zorg nodig had, en die hij kon krijgen in een mooi voormalig vrijmetselaarshuis in Bilthoven. Helaas is Johan betrekkelijk snel overleden. Het is voor Ineke een moeilijke tijd geweest.

We/ik misten Ineke zeer. Ze was een van de steunpilaren van onze maandvergadering met een lange Quakerervaring. Er ging rust van haar uit in de meeting en het was altijd fijn als zij een – meestal korte – gesproken bijdrage gaf in de stilte

Ze is veel jaren onze penningmeester geweest en nam het handgeschreven enorme geldboek van Rose Weiss over…. Ik had daar veel respect voor en vroeg of ze dat wel kon.
Ze keek me stralend aan en zei “ik kan optellen en aftrekken, dat lijkt me toch voldoende”. Ik geloof dat ze later wel doorhad dat er iets meer bij kwam kijken.

Ineke genoot van de natuur. Met een groepje liefhebbers trok ze iedere week naar het strand of de duinen om bepaalde plantjes te tellen en te registreren. Wat jammer was dat ze de ziekte van Lyme kreeg, waardoor ze goed moest oppassen en zelfs de planten in haar tuin verving door tegels.

De vakanties met of zonder de kinderen werden meestal doorgebracht in Terschelling, vaak in de Volkshogeschool, waar Ineke vorig jaar nog was. Er was daar altijd een zangweek waar ze vol enthousiasme aan meedeed en naar uitkeek; muziek was een passie. Zingen in het vredesoratorium: The gates of Greenham in Leiden, en later in een vast koor aldaar. De jaarlijkse concerten Oude Muziek in Utrecht werden steeds met Johan bezocht.
Ineke was ook een enthousiaste leerling van de Cursus in Wonderen, waaraan nogal wat Haagse Quakers meededen. Een korte tekst voor iedere dag om te overwegen en te gebruiken; dicht bij de idealen van de Quakers.

Toen onze kinderen nog klein waren, waren de moeders Ineke, Pippa, Alexa en ik (toen nog allemaal lid van onze MV) af en toe heel vermoeid. We hebben toen besloten dat we ons moesten trakteren op 1 avond per maand zonder kinderen. De mannen zorgden voor hen en wij vonden een leuk vegetarisch restaurant in Leiden waar we heengingen en genoten van het eten en van elkaar. We deelden onze vreugden en ons verdriet, en we noemden ons de ‘Leidse Ladies’! :We kwamen (en komen) eens per maand bij elkaar. We weten niet meer precies hoe lang we dit al doen (40 jaar??), maar we weten wel wanneer we bijna voor het laatst bij elkaar kwamen; in het hospice waar we met Ineke in het glazen tuinhuis mochten zitten. We hebben met elkaar veel mooie en ook soms droevige herinneringen opgehaald, en uitgewisseld. Hoe belangrijk was en is onze vriendschap!

Ineke heeft zich in vrede en in samenzijn met haar twee dochters overgegeven aan God waarop zij haar hele leven heeft vertrouwd.
Ik zal haar nooit vergeten.

Posted on