Religieus Genootschap der Vrienden

Dakloosheid in London

Het laat me niet los. Al ben ik niet iemand, om iets te organiseren, maar er over schrijven kan ik wel Ik hoor het Brian Deighton nog zeggen: ”Het is een schande! En er zijn heel veel uitbehandelde psychiatrische patiënten bij”. Brian is een Londense Quaker, tevens kunstschilder, die ik op één van mijn vorige reizen ontmoette. De daklozenkrant, the Big Issue, heeft vaak goede artikelen. Ik heb er een paar voor jullie vertaald.

Alles in het leven heeft twee kanten—zodra je de moed hebt, je daar bewust van te worden, wat tijd en energie kan kosten. Zo ook dakloosheid. Ik ga beide kanten belichten, de negatieve, maar dan ook een positieve kant. Wat doet dit met mensen? Dit werd geschreven bij de gewelddadige dood van een dakloze, vriendelijke man:

Paul Kelly werd begraven op een rustig kerkhof bij Glasgow.”

“Mensen, die de Big Issue verkopen, of mensen, die buiten slapen en zij, die op straat leven, worden niet als individu gezien. Ze zijn een groep van gelijksoortige mensen. De nood­lij­denden, de armen, zij met de onverzorgde baarden en verweerde gezichten, de ongelukkigen in nood. Zij worden niet gezien als individuen met dezelfde ver­wor­ven gedachten zoals jij en ik die hebben, en dezelfde wens om dingen te verkondigen over de wereld waarin we leven.

De begrafenis van Paul illustreerde twee dingen: de eerste is, dat uiteraard ieder mens zijn/haar verhaal te vertellen heeft. Dat iedereen een stempel op de wereld zet dat verschilt van dat van een ander. En…. hoe de wereld geschokt is, en dit projecteert op de situatie, waarin zij zich bevinden

Slapende en ontwakende dakloze vrouw in Oxford Street

Iets anders, wat bleek bij de begrafenis van Paul is, dat in het verhaal van elk mens, er normaliter sprake is van familie en vrienden. Als mensen in nood een beroep doen op de Big Issue, heeft er ergens op hun weg een ontwrichting of verstoring plaatsgevonden. En dat kan vervreemding van familie betekenen. Big Issue kan dan één van de middelen zijn om dingen weer op te bouwen. Zoals in het volgende verhaal bijvoorbeeld.

Street Art, een kunstproject voor mensen die aan de zelfkant van de maatschappij leven. Er zijn prints te koop bij bigissueshop.com, waarvan minstens de helft van de opbrengst naar de kunstenaar gaat.

De ‘street-art’ kunstenares Geraldine heeft de laatste tijd gewerkt aan een serie in olieverf op papier, met als onderwerp Ierse landschappen. Ze is de 60 gepasseerd en had in het verleden de strijd moeten aangaan met drugsverslaving en is tot tweemaal toe dakloos geweest., terwijl ze op straat leefde in de buurt van Victoria, London.

Het maken van kunst heeft veel bijgedragen aan de rehabilitatie van Geraldine. Vorig jaar sloot ze een verblijf af bij Old Diorama Arts Centre in London. Meer recent begon ze met het begeleiden van een groep mede-artiesten, die een betrokkenheid hebben met dakloosheid en dit met hulp van de Café Art Charity. Ze zegt: ”Ik schilder nog in mijn studio thuis, en verkoop op de kunstmarkt van Bayswater Road.”

Zie ook geraldinecrimmins.co.uk

Daklozententjes bij het station van Stratford
Posted on

Werkdagen in Calais

Een beetje onwennig staan we bij elkaar: tien Britse Quakers en ik. Vanuit de jeugdherberg in Calais zijn we met de bus naar het Vluchtelingen Magazijn gereisd. Een enorme hal met een enorme keuken en enorme massa aan goederen.

We krijgen eerst een rondleiding: híer je rugzak bergen (anders wordt-ie meegenomen met de grote hoop goederen die verdeeld kunnen worden); hier is de afdeling voor schoenen, kinderkleren, waar de tenten gecontroleerd worden, naaiafdeling, speelgoed, hygiënehoek (zeep, maandverband, luiers). Ik begin in de keuken: met twee anderen staan we de hele morgen drie flinke kisten knoflook te pellen. Voor zo’n 500 maaltijden die hier elke dag gekookt worden, is een hele hoop nodig. Nog voor de lunch kan ik jeans op maat leggen en na het eten ontpit ik kilo’s abrikozen. De kokkin wil een soort mueslikoeken maken. De abrikozen waren oud en verschrompeld, maar een nacht weken doet wonderen. Ik bedenk dat degenen van ons die in de naaihoek werken, pittenzakjes kunnen maken en was de pitten (nogal een klus). Ze drogen in de zon.

De volgende dag komen we al als “ervaren” vrijwilligers aan. Ik start weer in de keuken: nu schil en snijd ik de hele ochtend wortelen. Kisten vol! Daarna kan ik kinderkleertjes sorteren en na de lunch maak ik een pittenzakje.

Op de laatste ochtend vraagt een vrijwilligster twee andere Quakers en mij of we een huis willen schoonmaken. Het is een huis waar degenen die extra rust nodig hebben, een bed gegund wordt. Er waren bedwantsen die met vergif behandeld zijn. Maar dan moet iedereen uit huis. In dit geval was dat een zwangere vrouw met haar kind. Zij heeft ook nog haar been gebroken. Gelukkig konden ze haar ergens anders onderbrengen. Dus is het nu een goede gelegenheid om het huis goed onder handen te nemen. Met vier vrijwilligsters worden we weggebracht. In het huis staan 16 bedden: soms slapen er 35 mensen, meest mannen. We verdelen de taken: ik begin op zolder: alle kieren stofzuigen. Daarna ben ik een flinke tijd bezig met de badkamer. Er mogen ook regelmatig groepjes mannen douchen, dus je kunt je voorstellen dat bij zulk intensief gebruik er wel wat valt schoon te maken. Zo verloopt de dag: een slaapkamer poetsen, lunchen met elkaar, nog een planken vloer stofzuigen, kinderspeelgoed afwassen. Anderen doen ook kamers, zoeken kleding uit, maken bedden op; een vrouw is de hele dag aan het wassen (alles op 60⁰); ik ontstop een afvoer.

Daarna lopen we terug naar de jeugdherberg. Weer een welbestede dag. Dus drie heel verschillende dagen waarop een hoop werk verzet is!

Enkele cijfers: in juni waren er 565 vluchtelingen: 25 % is onder de 18 jaar; en 70% tussen 18-35 jaar. In het “Refugee Warehouse” maken ze 3500 maaltijden per week. Tijdens ons verblijf, waren er 70 – 100 vrijwilligers: veel jonge mensen die een deel van hun vakantietijd (of rondreis) daar werken.

Op de eerste avond in Calais werd een stukje uit Quaker Faith and Practice voorgelezen. Het is erg toepasselijk gebleken:

Het individu en de gemeenschap (Uit Quaker Faith and Practice 23. 52), Deborah Haines, 1978

Ik denk dat ik een groot deel van mijn leven heb verspild met het wachten op een grote missie die de wereld zou veranderen. Ik heb gezocht naar belangrijke sociale bewegingen. Ik heb een grote en belangrijke bijdrage willen leveren aan de doelen waar ik in geloof. Ik denk dat ik te bereid ben geweest om de echte leidraden die mij zijn gegeven als zaken van weinig belang te verwerpen. Het heeft lang geduurd voordat ik hoorde dat gehoorzaamheid betekent doen wat we moeten doen, zelfs als het zinloos of onbelangrijk of zelfs gek lijkt. De grote sociale bewegingen van onze tijd maken misschien wel deel uit van onze roeping. De idealen van vrede en rechtvaardigheid en gelijkheid die deel uitmaken van onze religieuze traditie staan vaak in het middelpunt van het debat. Maar we kunnen ons niet eenvoudig onderdompelen in deze activiteiten. We moeten ons eigen unieke sociale getuigenis ontwikkelen, in gehoorzaamheid aan God. We moeten luisteren naar het zachte gefluister dat ons zal vertellen hoe we ons leven in grotere harmonie met de hemel kunnen brengen.

Situatie in Calais 6 maanden geleden. Inside the Calais migrant camps | ITV News
YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=qM7yURWmmvE
Posted on

Migranten in Sid* in de knel

De afgelopen maanden is de situatie voor migranten in Zuid-Europa steeds slechter geworden. Er komen er meer. Regeringen behandelen hen als criminelen in plaats van mensen die vluchten van oorlog en armoede. In Kroatië heeft de presidente toegegeven dat zij de politie heeft opgedragen internationale regels te negeren, en dus handelt de politie gewelddadig aan de grenzen om ze terug te dringen. We horen voortdurend over ernstige verwondingen. Bovendien worden de omstandigheden in de officiële kampen slechter en mogen ngo’s deze niet betreden, met name om psychologische hulp te bieden. Mensen die migranten helpen worden ook als criminelen behandeld. Wat we zien en horen is dat migranten zichzelf schade toebrengen, zelfmoord plegen en steeds vaker geweld gebruiken. Dit is niet verwonderlijk gezien het feit dat ze niet verder kunnen gaan en ook niet kunnen terugkeren naar hun regio van herkomst. Ze schamen zich ook om naar huis te gaan, omdat hun familie van hen verwachtte dat ze zouden slagen en hen uit de gruwelen zouden halen van wat ze hebben meegemaakt.

Foto’s van YouTube: Europe’s migrant crisis: the ghosts of Sid

Om ethische redenen kan ik niet over een bestaande persoon vertellen, maar het is een verhaal over de harde werkelijkheid.

Laten we de jongeman Ahmad noemen. Hij is nu 18. Hij komt uit Afghanistan. Hij heeft ongeveer twee jaar gereisd. Hij heeft een paar jaar voortgezet onderwijs. Hij verliet Afghanistan na dienstplicht, waarin hij moest strijden tegen de Taliban. Hij zag hoe een oom werd gemarteld en gedood. Zijn ouders wisten de ruwweg € 4000 te vinden die de smokkelaars vroegen. Hij bracht ongeveer een jaar door in Turkije om te werken en een beetje geld te krijgen. Hij stapte toen op een rubberboot naar Samos. De boot lekte en verschillende anderen in de boot verdronken, waaronder een kind. Na een aantal maanden op het eiland slaagde hij erin het vasteland te bereiken. Wederom werd hij door Noord-Macedonië naar Servië gesmokkeld. Hij belandde in Belgrado.

Daar woonde hij in tenten en parken, met andere migranten. Hij werd door verschillende smokkelaars gedwongen om voor hen te werken onder moeilijke omstandigheden en werd niet betaald. Meerdere keren onderweg werden alle dingen die hij bij zich had door politie en smokkelaars van hem afgenomen. Hij besloot toen om verder te gaan. Zijn ultieme doel is Duitsland of misschien Zweden. Het volgende land op zijn route is Kroatië. Hij is echter nog niet zover. Hij bevindt zich nu in Šid, aan de Servische kant van de grens. Hij bevindt zich in een zogenaamde ‘squat’, een verwoeste fabriek met een paar tenten. Het wordt onderhouden door vrijwilligers van een organisatie genaamd No Name Kitchen. De vrijwilligers proberen zo goed mogelijk te helpen. De meeste zijn echter jonge studenten die een paar weken of hoogstens een maand of twee blijven. Ze zijn ongetraind en worden gemakkelijk secundair getraumatiseerd. Ze vormen ook relaties met de bewoners van de squat, die vervolgens worden verbroken wanneer ze vertrekken. In de squat is er een hiërarchie, met de smokkelaars bovenaan. Ze geven bevelen aan de andere bewoners, bijna allen jonge mannen zoals Ahmad. Ze misbruiken ook de jonge­mannen seksueel en Ahmad is verschillende keren verkracht. Hij heeft geen behandeling gekregen, omdat de psychologen in de stad niet naar de squat gaan.

Migranten in een half afgebroken fabriek

Mensen zoals Ahmad moeten naar een plaats gaan waar de smokkelaars hem niet zullen zien, als ze behandelingen willen. Hij heeft er nog geen behandeling gehad. Om de paar nachten gaat een groep bewoners van het kraakpand met “het spel (“the game”), dat wil zeggen, ze proberen de Kroatische grens over te steken. Er is echter een grote hoeveelheid elektronische detectieapparatuur geïnstalleerd. Tijdens deze pogingen, is Ahmad verschillende keren gewond geraakt. De laatste keer was het serieus genoeg dat hij een aantal dagen in bed moest blijven. Hij was bang om naar het ziekenhuis te gaan. Zelfs als mensen naar het ziekenhuis gaan, weigeren veel artsen hen te behandelen. Zo gaan een aantal mensen dood.

Twee migranten in een half afgebroken fabriek

Dit is een zeer korte versie van het verhaal van Ahmad. We willen jullie graag meer vertellen over de achtergrond van mensen zoals Ahmad en wat we denken dat hun toekomst in petto heeft. We willen je ook meer vertellen over wat volgens ons moet worden gedaan om hen te helpen. Toch weten we niet of we tot 2020 zullen overleven. We doen wat we kunnen door online onderwijs en supervisie van de vrijwilligers. Maar zoals hierboven vermeld, blijven ze voor zeer korte periodes en zijn ongetraind. We zijn erg gefrustreerd, maar we willen doorgaan, willen jullie ons ondersteunen via het Quakerhulpfonds? https://www.youtube.com/watch?v=Nr8if7PTPZw

Veel meer boeiende informatie op de website van CWWPP: https://www.cwwpp.org/

Graag bijdragen voor het werk van Charles via het Quakerhulpfonds: Bankrek. is NL94 TRIO 0338 4113 64. t.n.v. Quaker Hulpfonds Religieus Genootschap der Vrienden, Quakers, te den Haag.

Posted on