Zendbrief van de Nederlandse Jaarvergadering gehouden van 28-30 mei 2010 in Barchem

Beste Vrienden wereldwijd,

Een hartelijke groet van de Nederlandse Vrienden.

Eind mei 2010 waren we bijeen in Barchem voor onze jaarlijkse Algemene Vergadering.

We waren met ruim 80 mensen: leden, attenders en jongeren, inclusief afgevaardigden uit diverse Jaarvergaderingen.

De schrijver opende de Algemene Vergadering met de gelijkenis van het mosterdzaadje, een klein zaadje waaruit de grootste bomen groeien waarin vogels nestelen. Daarna werden we verrast door een gesprek tussen twee achttiende eeuwse Vrienden die zich verbaasden over ene John Woolman. Deze was net in Engeland aangekomen. Zijn vasthoudende en respectvolle getuigenis is een voorbeeld van de verreikende invloed die één mens kan hebben.

Hoe kunnen we als kleine mensen invloed uitoefenen op wereldvraagstukken, zo luidde ons thema.

Het idee als individu of als kleine groep fundamentele veranderingen teweeg te willen brengen is zo gewaagd, dat je makkelijk ontmoedigd wordt. Denkend aan grote problemen, zoekend naar grote oplossingen, zien we muren waar we tegenop lopen. Maar in de muren waar we tegenop lijken te lopen, zitten scheurtjes. Dat biedt openingen.

In onze tijd doet het Quaker United Nations Office (QUNO) in Genève vergelijkbare dingen als John Woolman. QUNO weet onderwerpen op de agenda te krijgen van diplomaten en politci als de inzet van kindsoldaten en de verspreiding van kleine wapens. Dit werk is geworteld in de concerns van individuele Quakers. Een inleiding van David Atwood over het werk van QUNO en later een interessegroep over conflictbemiddeling door een kleine groep Britse Vrienden, deden ons inzien dat de niche van Quakers vaak bestaat uit het bij elkaar brengen van mensen.

Bij alle Quaker-actie, werkend in Quaker-stijl, willen we niet vergeten dat het vooral de manier is waarop we dat doen die ons onderscheidt: in een geest van dienstbaarheid, geduldig, getuigend van de waarheid in liefde, met pastorale zorg voor de persoon van de machthebbers die we aanspreken. Kortom: door Quaker te zijn en niet geestdriftig onszelf voorbij te rennen.

Dat kan en moet niet alleen op wereldschaal, maar ook ten aanzien van lokale problemen. Ieder kan in zijn eigen hoekje van die wereld doen waartoe hij zich Geroepen weet. Zowel de vele interessegroepen, als de voorbeelden in onze gespreksgroepen van wat we al doen als Quakers, als een video over het People’s Crafts Training Centre in India, maakten duidelijk hoezeer we betrokken zijn bij tal van vraagstukken, ver weg en dichtbij. Onze verbondenheid, ook met anderen die aan dezelfde vraagstukken werken, draagt bij aan verbondenheid en verzoening in de wereld. Ons blindstaren op de omvang van wereldproblemen zou ons slechts ontmoedigen, maar in navolging van Martin Luther King kunnen we wel dromen van wat er voort zou kunnen komen uit de kleine dingen die we doen, de beweging die we vormen, ook met anderen samen.

Geloofsgemeenschap zijn is ook leergemeenschap zijn. Leren doe je van verschillen, verschillen met anderen en onderlinge verschillen. Stilte, zoeken naar Leiding, open staan door oordelen op te schorten, elkaar een spiegel voorhouden, verhalen doorgeven en vele andere aspecten van ons samen Quaker-zijn dragen daar aan bij.

Onze vertegenwoordigers in Friends World Committee for Consultation en de afgevaardigde van de Zweedse Vrienden confronteerden ons met de vraag of we ook benoemde Vrienden nodig hebben die ons begeleiden in ons leerproces. Tot nu toe kennen we als Nederlandse Jaarvergadering en Maandvergaderingen namelijk geen ‘elders’.

Daarna nodigden de jongeren ons uit tot het leggen van een mandala van natuurlijke materialen op de vloer. Daarvoor had iedereen iets meegebracht uit de beboste omgeving. Deze mandala verbeeldde het patroon dat zichtbaar wordt in de vele schakeringen van ons Quaker-zijn.

Wij kijken terug op een samenkomst waarin we onze verbondenheid met elkaar en met de wereld om ons heen zichtbaar maakten, gevoed door de wijdingssamenkomsten en elkaars verhalen en ervaringen. We hebben dit weekend geleerd dat we ons niet machteloos hoeven te voelen. Quakers geloven in de directe toegankelijkheid van God, van dat wat alles en iedereen verbindt. We hoeven niet te vragen wat we in vredesnaam als kleine mensen kunnen doen aan grote problemen. We kunnen vragen wat we mogen doen om die verbondenheid zichtbaar te maken.

In verbondenheid met jullie allen,

    Kees Nieuwerth, schrijver

“Als je een geloof hebt als een mosterdzaad, groeit de liefde uit boven de haat.”