Quaker retraite 2015

Vrijdag 23 Januari 2015 om 16.30 kwam ik aan bij de St. Willibrord Abdij bij Doetinchem. Ik heb de bagage uit de auto gehaald. Zoals gewoonlijk leek het wel of ik ging verhuizen, dus een paar keer naar de kamer gelopen met mijn spullen. Gelukkig geen trap en tot mijn grote genoegen een eigen toilet op de kamer. Een prachtig uitzicht op de bosrand met daarvoor grasland. Een knus kamertje waar, bij een tweede inspectie, ook nog een eigen douche bleek te zijn die ik ook nog naar beneden kon schuiven om hem aan te passen aan mijn niet al te uitbundige lengte. Helemaal goed dus. Toen naar de thee en koffie waar ik bijna niemand kende, maar aangezien het een Quaker retraite was gaven ze me het gevoel dat ik er al jaren bij hoorde. Vervolgens kwam de broodmaaltijd, gevolgd door de afwas. Inmiddels hadden we ook kennis gemaakt met de gastvrouw die het hele weekend bij ons zou zijn en ons prima verzorgd heeft en er helemaal bij hoorde. Aan onze tafel was de samenkomst van de mensen met een dieet, wat soms een lichtelijk hilarisch beeld opleverde van allerlei potjes, pannetjes en bordjes waardoor de tafel bijzonder vol stond. Maar waar ook veel van werd gedeeld.

Op weg naar de retraite

 Toen was er een Wijdingssamenkomst van een half uur gevolgd door de introductie van de retraite. Daar gaven we een antwoord op de vraag: Wat betekent het Licht voor je en wat geeft het je? En er werd afgesproken hoe we met elkaar om zouden gaan en met de stilte. Dat eerste is natuurlijk tijdens de hele retraite geen enkel probleem geweest. Wat betreft het omgaan met de stilte beperk ik me tot de opmerking dat ik niet de enige was die meerdere malen verzocht werd om alsjeblieft stil te zijn omdat we in de stilteruimte zaten.

 Mijn antwoord op de vraag wat het Licht voor me betekent ben ik helemaal kwijt. Ik heb in mijn leven al vele vormen van delen uitgevoerd, zoals mededelen, indelen (ver)oordelen....... maar delen met een groep mensen en dan ook nog meer dan 1 woord of een kort zinnetje vond ik doodeng. Ik heb wel iets vanuit mijn hart gezegd, wat het was weet ik niet meer, alleen dat ik al ontroerd was door iets wat Willem had gezegd.

Bovendien was het voor mij heel bijzonder om Willem weer te zien. 10 jaar geleden was hij bij me geweest toen ik in Zeeland woonde en een brief had geschreven om het lidmaatschap aan te vragen.

Omdat het toen een geografisch probleem was (ik zou ieder keer naar Den Haag moeten komen vanuit Zeeland) heb ik toen langzamerhand met pijn in mijn hart besloten om dat niet te doen. Maar na 10 jaar was ik er nu dan eindelijk.

 Na de introductie hebben we geluisterd naar het eerste deel van The Living Spirit en van daaruit een gesprek gevoerd vanuit de Stilte.

 The Living Spirit was de rode draad van de retraite. Iedere dag een stukje erbij. Indrukwekkende teksten en muziek, een Quaker wijdingssamenkomst wordt daarin prachtig en heel erg duidelijk beschreven. Door de combinatie van tekst en muziek kreeg ik het gevoel dat hoorde bij de fase van de bijeenkomst die werd beschreven.

Een voorbeeld is het allereerste begin, dat beschrijft hoe we ons voelen als we binnenkomen.

 Waarbij de muziek hetzelfde gevoel oproept als het liedje 'Opzij, opzij, opzij,

maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast' van Herman van Veen. Dan wordt de rest van de bijeenkomst beschreven waarbij de muziek mooi is aangepast aan iedere fase.

 Tijdens de retraite op zaterdag en zondagmorgen hebben we ook 2x Tai Chi gedaan. Dat wil zeggen andere mensen uit de groep. Ik had een jaar Tai Chi gedaan en dat was zo spiritueel dat ik spontaan herinneringen kreeg aan de geur van het magnesiumpoeder dat ik op mijn handen moest doen toen ik als kind verplicht op gymnastiek zat.

De eerste keer Tai Chi heb ik dus maar gewoon voorbij laten gaan en ben gaan breien. Bij de tweede keer was ik ook zoiets van plan, maar op de een of andere manier heeft Wils me zonder enige moeite de trap op gepraat en toen ik zag hoe Tai Chi gegeven door Marlies eruit zag ben ik meteen mee gaan doen. Het was een ervaring die ik iedereen kan aanbevelen, met of zonder gewrichtskwalen. Ik ben beide dames dan ook zeer dankbaar voor deze ervaring.

 Een andere bijzondere ervaring was de Sacred Dance gegeven door Frieda op zaterdagavond en zondagmiddag. Behalve gymnastiek is ook dansen niet echt een hobby die bij me past. Maar omdat Frieda leiding aan het dansen gaf als Frieda, was mijn schroom na een paar tellen helemaal weg.

 In het begin werd er veel hardop geteld door velen, het principe van dansles : 1,2,3,4, voor, achter enz. Na een korte tijd begon dat opeens een vloeiend geheel te worden en kwamen onze beweging en de muziek bij elkaar. Het was opeens niet erg meer dat als we één stap opzij moesten doen, ik er drie moest doen omdat mijn benen een stuk korter zijn dan die van mijn buren. Het vloeide gewoon allemaal heerlijk. Zondag voordat we weg gingen hebben we de dans die 'De Bron' heet nog een keer gedaan. Nooit geweten dat dansen zo leuk kan zijn.

 Voordat we de laatste Sacred Dance deden heeft iedereen verteld wat het thema haar of hem gebracht heeft. Alle bijdragen waren mooi, daarom wil ik er niet 1 uithalen om daar de nadruk op te leggen.

 Onderweg naar mijn huisje en mijn poezen realiseerde ik me dat de stilte bijeenkomsten ontzettend veel bij me los hebben gemaakt. De tweede nacht ben ik grotendeels bezig geweest met een poging om enige orde te brengen in alle emoties en gedachten die door mijn hoofd en lijf waren gaan dwarrelen en ervoor zorgden dat ik niet kon slapen. Zonder enig resultaat trouwens, hoe meer ik nadacht hoe groter de chaos. De orde kwam zondag helemaal vanzelf tijdens de Tai Chi en in het gesprek vanuit de stilte kreeg ik achter elkaar antwoorden op mijn vragen en twijfels door wat de anderen vertelden. En nee, ik kreeg het nog niet voor elkaar om zelf iets te zeggen vanuit de stilte.

 Normaal gesproken heb ik altijd heel veel moeite met afscheid nemen, deze keer voelde het niet echt als een afscheid. Het was meer een hele dikke knuffel die je geeft als iemand gaat werken, en straks weer thuis komt.

Zo is het denk ik ook, sommigen zal ik bij de meeting zien maar iedereen neem ik mee in mijn hart. Dank je wel allemaal en in het bijzonder Frieda, Marlies en Wils (in alfabetische volgorde) dank voor jullie werk en voor jullie aandacht.

Marianne vsn der Zee

 

een Chinese wijsheid.

 

Als er licht is in de ziel

zal er schoonheid zijn in de mens.

Als er schoonheid is in de mens

zal er harmonie zijn in het leven.

Als er harmonie is in het leven

zal er rust zijn in het land.

Als er rust is in het land

zal er vrede zijn op aarde.

 


Bijeenkomsten