Gezegend met een verlangen naar huis…

Retraite 2011 – Thuiskomen

Als je bij de Sint Adelbertabdij in Egmond aankomt dan is er geen twijfel mogelijk: dit is een klooster. Ga je door de zware poort naar binnen dan kom je al snel in een ruim, licht, modern atrium; aan de ene kant de binnentuin, aan de andere kant de monumentale gangen van het oude klooster met de Escher-achtige trappen. 

Escher-achtige trappen

De gastenruimte is een moderne zaal met koffie-en theeautomaat en een “natte hoek”, waar de gasten na de maaltijd hun eigen afwas kunnen doen. In deze zakelijk aandoende omgeving kun je gemakkelijk het gevoel krijgen dat je in een vormingscentrum bent beland in plaats van in een klooster.

Onze eerste “geestelijke oefening” bestond uit het bij elkaar sprokkelen van de nodige papieren waarop de deelnemers hun geschreven bijdrage voor deze retraite hebben vastgelegd. De retraitecommissie had namelijk niets voorbereid, maar zich beperkt tot het kiezen van het thema (Thuiskomen), het regelen van de faciliteiten en het aanbieden van een dagritme met de bedoeling de geest de ruimte te geven.

Om tegemoet te komen aan de verschillende wensen van de deelnemers was er een stilteruimte en een activiteitenruimte, een tafel waar men in stilte kon eten en een tafel waar gepraat kon worden. Hierdoor werd iedereen zo goed mogelijk de kans geboden het gevoel van “thuiskomen” aan den lijve te ervaren.

Het was een retraite waarin we samen in alle verscheidenheid een mooi samenhangend programma tot ontwikkeling lieten komen met veelkleurige bijdragen waardoor iedereen zich altijd wel in iets kon herkennen dat aan de orde kwam. Dit leverde boeiende gesprekken (vanuit de stilte) op.

Iemand schreef dat de retraite voor hem een liefdevolle, zegenrijke gebeurtenis was die je dankbaar in je hart bewaart en die je de hele wereld toewenst.

Voor een ander werd de retraite pas een thuiskomen in de eucharistieviering in de kerk. Daar ervoer zij de warmte van het geloof temidden van de mensen om haar heen.

De retraite inspireerde deelnemers ook tot “lyrische” teksten, die zowel innerlijke als uiterlijke ervaringen tot onderwerp hadden. Hier volgen er een paar: “Zwart en stil, jong en oud, de abt voorop. Ik heb het koud!”. “Je bent gezegend met een verlangen naar huis…kan het nòg beter?”. ”Je bent ‘thuis’ als je het lichtknopje in het donker kunt vinden”.

Tot slot een bloemlezing uit de ervaringen van deelnemers:

Het thema was inspirerend. Bij vader, moeder, God als vader thuiskomen. Ik kan overal thuiskomen. Ontspannend. Het thema sprak aan. Hoe verschillend gaan mensen met dingen om. Laat je maar gaan op de wind.

Ik had tijd nodig om los te komen. Maar later zette ik zelfs de telefoon uit. Ik had geen besef van tijd. Ik werd losgeweekt, ontknoopt. Het was mooi.

Ik wilde thuiskomen op de plek waar geen woorden zijn, maar het is helaas niet gelukt.

Wonen overal, nergens thuis. Ik vond het moeilijk om me bij deze monniken thuis te voelen.

Bij de Vrienden voelde ik mij thuis. Eerst had ik geen zin om naar de retraite te gaan vanwege het thema omdat ik onopgeloste gevoelens heb over thuiskomen. Maar ik heb het heel fijn gevonden.

Ik wilde de stilte opzoeken maar een oud trauma speelde op. Geen leuke ontdekking. Ik had gewenst dat het er niet meer was. Een nuttig weekend maar niet gemakkelijk.

Ik ondervond begrip als ik iets wilde uitleggen. Ik ben blij dat ik geweest ben. Nuttig weekend, niet gemakkelijk. Ik heb van de retraite genoten, vooral van de rust, de stilte, de monniken, het klooster, de natuur, de duinen en het samen delen in de gesprekken vanuit de stilte.

Deze retraite was voor mij in mijn persoonlijke situatie met alle bijdragen van ons en in dit klooster met zijn serene sfeer, als balsem voor mijn gemoed. Ik voelde een gemeenschap, en warme nabijheid die me als een warme deken omhulde. Dit gevoel verwaterde ook niet met het verstrijken der tijd met alle dagelijkse sores. Daarvoor ben ik iedereen dankbaar.

Een deelnemer